De zorg en mevrouw Schippers

Drie grote thema's blijven de media beheersen:
1. Heeft de overheid (zorgverzekeraar, gemeente) toegang tot het
    medisch dossier?
2. Hoe te handelen als er een budget tekort dreigt?
3. Het eigenrisico en de zorgpremie


Wat het eerste punt betreft is onze wet bescherming persoonsgegevens WBP overduidelijk:
Het dossier mag niet gebruikt worden dan waar het voor bedoeld is.
Ja, maar zegt mevrouw Schippers: ingeval van fraude moeten wij (de zorgverzekeraars) dat kunnen controleren.
En wat verstaat men dan onder fraude?
Als een huisarts een patiënt twee maal op 1 dag ontvangt dan is dat al reden voor fraudeverdenking omdat het afwijkt van het gemiddelde over alle huisartsen.

Is fraude voldoende reden om de vertrouwensrelatie tussen arts en patiënt op te heffen?

Het is maar waar je van uitgaat: zie je de staat als een dictatuur dan ja dan is dat normaal.
Zie je echter de staat als een rechtsstaat dan is dat niet normaal, zelfs abnormaal (over normen gesproken).

In een rechtstaat is het normaal dat er in geval van fraude aangifte gedaan wordt en als men de aangifte zwaar genoeg acht dan komt de zaak voor de rechter en dient de arts zich te verantwoorden.
En moet dan de arts het dossier op tafel leggen? Neen, dat valt onder de arts patiënt vertrouwelijkheid. Evenals een priester het biechtgeheim dient te respecteren. En zelfs al zegt een verdachte niets en beroept zich op zijn zwijgrecht dan is dat binnen een rechtstaat normaal.

Dus de vraag is hier wil mevrouw Schippers een dictatuur c.q. politiestaat of kiest zij voor de rechtsstaat?

Kiest zij voor de dictatuur dan schaart zij zich in de rij van mensen die een wet Mulder invoeren en een fraudewet.

De wet Mulder geeft de staat het recht zonder tussenkomst van de rechter iemand van het bed te lichten in geval van een niet betaalde c.q. openstaande verkeersboete en op te sluiten voor onbepaalde tijd en ook nog het vernederende recht mensen anaal te fouilleren.
De fraudewet van Asscher geeft ambtenaren een politiepet en zet ze op de stoel van de rechter zodat ze eigenmachtig boetes kunnen opleggen ingeval de cliënt een komma verkeerd ingevuld heeft.

Waar willen we heen met dit land? Mevrouw Schippers mag het zeggen.

Tweede punt is de misleidende benadering van de politiek die zegt: als het budget van bijvoorbeeld de zorg op is dan is dat reden een patiëntenstop in te voeren.
Dat klinkt redelijk logisch maar is dat ook zo?

Een patiëntenstop wil feitelijk zeggen: er wordt geen zorg meer geleverd.
En dat is in strijd met het gegeven dat de overheid zorgplicht heeft.

Waarom plicht?
Omdat de overheid de verantwoordelijkheid heeft over alle staatsburgers.

Ja, maar als het geld op is wat dan?
We moeten niet vergeten dat zorg slechts een onderdeel is van de totale begroting en dat betekent dat als er geld voor zorg te kort is dat er dan geld van andere begrotingsonderdelen moet stromen naar het onderdeel zorg. Communicerende vaten heet deze lagere school wijsheid.

Zorg is primair
Waarom is zorg primair?

Omdat bijvoorbeeld als een kind geboren wordt en er geen zorg geleverd word het kind sterft.

En wat is het probleem als de aanleg van een rotonde even moet wachten?
Er zijn tal van projecten die wel even kunnen wachten dat is wat er in ieder huishouden gebeurt als door omstandigheden zaken veranderen en prioriteiten anders komen te liggen.

Dus geen budget is geen reden een patiëntenstop in te voeren.
Misschien dat mevrouw Schippers dit kan bevestigen?


Punt drie gaat over het eigen risico en de zorgpremie

Over het eigen risico kan ik kort zijn: het is discriminerend en in strijd met de grondwet.
Mensen die ziek zijn, zijn dit bedrag al kwijt dit in tegenstelling tot mensen die gezond zijn.
En dat is discriminatie. Dus onmiddellijk afschaffen.
Kan ook want de zorgverzekeraars maken miljarden winst.
Dan de premie
In een rechtsstaat betaalt iedereen belasting.
Zo ook in Nederland zolang we nog van een rechtsstaat kunnen spreken.
Dus normaal zou zijn dat de zorg uit die belastingpot gefinancierd wordt m.a.w. de politiek als verantwoordelijke stelt een budget vast en binnen dit budget dient de zorg voor de burgers geeffectueerd te worden.
Wat is hier mis mee? In Engeland gaat dat ook.
Dus geen zorgpremie.
Mensen die meer willen kunnen zich vrijwillig bijverzekeren.
De staat hoeft alleen maar voor de basisvoorzieningen te zorgen maar ja omdat onze staat medeondernemer is en tot haar nek in belangen verstrengeld is, kan dit niet.
De vraag is of deze positie van de staat als medeondernemer wenselijk is?

Misschien kan mevrouw Schippers daar ook een antwoord op geven?

Het kwalijke van de ontwikkelingen is mi. dat de politiek haar verantwoordelijkheid steeds verder van zich af zet: de zorgverzekeraar moet het maar doen, het is te ingewikkeld allemaal.
Maar wat doet de politiek in feite?
De politiek laat de burgers vallen, ze levert de burgers uit aan krachten en machten die diezelfde politiek niet meer beheersen kan.
En dan krijgen we staten in de staat en dan is er geen sprake meer van een rechtstaat.

Hoe kunnen we het tij keren?
Is het tij nog te keren?

Binnen de zorg dient er een scheiding aangebracht te worden tussen de formele kant van de zaak en de inhoudelijke kant van de zaak.

Als alles in één hand ligt zoals nu het geval is dan krijgen we misstanden.
De overheid heeft namelijk haar eigen agenda, haar eigen belangen.
En als dus die overheid (gemeente, provincie, rijk) het voor het zeggen heeft dan is maar de vraag of de burger op het terrein van bijvoorbeeld de zorg recht gedaan wordt.
Het hele ambtelijke apparaat kan door de politiek (wethouders) geïnstrueerd worden zo min mogelijk geld aan zorg uit te geven.
Aan het einde van het jaar hevelen we dan wat er over is aan zorggelden naar de pot algemene middelen en kunnen we daar leuke dingen mee doen.
Bovendien is er geen sprake van machtsevenwicht, de gemeente ten opzichte van de burger is vele malen machtiger.
De gemeente kan zeggen als u uw dossier van uw kind niet geeft krijgt u geen geld.
En wat moet je dan?
Ja, talloze wegen zijn er: een bewaarschrift, de ombudsman, de rechter, maar allemaal onwenselijk omdat dat zeer veel tijd en energie kost en je nu de zorg nodig hebt en niet pas over een half jaar of als je al in de kist ligt.

Dus er moet iets tussen de burger en de overheid komen.

Om de zorg recht te doen zal de overheid de inhoudelijke kant van de zaak moeten loslaten en overdragen aan de burgers zelf.

De burgers hebben ook de inhoudelijke deskundigheid die een overheid niet heeft. De overheid heeft een formele deskundigheid.

Hoe ziet dit er in de praktijk dan uit?

Binnen een gemeente dienen er burgergroepen geformeerd te worden die een zorgvraag gaan behandelen. Dit is geen verplichting maar de eigen keuze van een burger om of direct naar de gemeente te gaan of naar de burgergroep te gaan.
De burgergroep behandelt de aanvraag en komt tot een bindend onderbouwd advies richting de gemeente.

De gemeente dient dit bindende advies over te nemen tenzij de gemeente meent dat het bindende advies niet binnen de kaders van de wet valt.

Dit kan terecht zijn en de burgergroep past dan haar advies aan. Mocht echter de burgergroep van mening zijn dat het argument van de gemeente oneigenlijk is en de gemeente en burgergroep komen er niet uit dan dient de gemeente(!) naar de rechter te stappen.

Neemt de gemeente het bindende advies over dan is de zaak geregeld.

Mocht de burger die de aanvraag deed zelf niet tevreden zijn met het standpunt van de gemeente of van de burgergroep dan kan de burger zelf naar de rechter stappen.

Het gaan naar de rechter moet mi. wel gezien worden als een allerlaatste stap, als er werkelijk niets meer mogelijk is.

De inzet moet zijn er gezamenlijk uit te komen.

Bovendien moge het duidelijk zijn dat dit alles binnen redelijke termijnen haar beslag dient te krijgen. 

Zorg kan niet wachten.
Dit betekent dat er vooruitlopend op de formele toekenning al zorg geleverd dient te worden.
Hier ligt een taak voor de gemeente, vrijwilligers en burgergroepen.

Voorzorg, continu-zorg en nazorg

Jan Sterenborg














Tekst downloaden