Vrijheid van meningsuiting

Als er wezenlijke vragen aan de orde zijn kruipen heel veel mensen in hun schulp. Daar denken ze veilig te zijn! Tegelijkertijd dimmen ze hun licht, horen niet meer zo goed, ruiken onaangename luchtjes, voelen zich ongemakkelijk en krijgen een vreemde smaak in de mond.

Vreemd vindt Johan deze reacties niet. Ook hij worstelt er mee en is in voorkomende situaties allerminst zeker van zichzelf doch vluchten in verstoppertjes gedrag doet hij niet. Nee, hij heeft zich eigen gemaakt, wanneer zich een fundamenteel publiek probleem aandient, elke keer opnieuw positie en grenzen te bepalen en gevraagd of ongevraagd zijn mening kont te doen.

Johan kan zich maar moeilijk verzoenen met de realiteit dat in de schulp kruipen van mensen bij wezenlijke vragen een natuurlijke reactie op het onbekende is. Hij heeft zelfs de indruk dat daarbij steeds meer mensen zich nog onzichtbaarder maken. Terwijl Johan ook de gedachte heeft dat samenleven van mensen juist gediend is bij zichtbare individuen. Zeker bij de pers! 

Het zit Johan hoog dat zo velen om hem heen schrijven en praten zonder zichzelf te laten zien, zoals journalisten die anoniem stukjes aanleveren voor een website. Johan vindt dit erg. Vooral omdat dit anonieme aansluit bij alsmaar banger wordende mensen. Eenmaal bang genoeg komt het gevoel van angst en dan is het meestal te laat zoals bij vrijheid van meningsuiting!

Herman Bergensteen
10 augustus 2007