NRC Handelsblad 03-11-2010

Babysterfte te wijten aan verloskundig systeem

Door een onzer redacteuren

Vrouwen die thuis bevallen en alsnog naar het ziekenhuis moeten, hebben bijna vier keer meer kans dat hun baby sterft dan vrouwen die direct in het ziekenhuis met hulp van een gynaecoloog bevallen. Bevallingen onder begeleiding van een verloskundige, die meestal thuis plaatsvinden maar ook in het ziekenhuis, zijn heel wat riskanter dan werd aangenomen.

Dat blijkt uit een studie die Nederlandse onderzoekers vandaag publiceren in het wetenschappelijke tijdschrift British Medical Journal. Dat Nederland een hoge babysterfte heeft, houdt verband met het unieke Nederlandse verloskundige systeem, concluderen ze. Daarmee ondergraven ze de gangbare praktijk, die bij ongecompliceerde zwangerschappen uitgaat van een thuisbevalling onder begeleiding van een verloskundige.

De helft van alle vrouwen die thuis beginnen met het baren van hun eerste kind, moet de bevalling in het ziekenhuis afmaken.

Nederland heeft bijna de hoogste babysterfte in Europa. Onderzoekers stelden vorig jaar nog dat dit niets te maken had met de Nederlandse thuisbevalling. De babysterfte in Nederland is 1 procent; jaarlijks sterven 1.750 baby's op circa 180.000 bevallingen. De auteurs van het vandaag gepubliceerde artikel onderzochten in 2007 en 2008 in de regio Utrecht alle in principe gezonde, voldragen pasgeborenen. Zij concluderen dat van alle baby's die rond de geboorte sterven, een kwart (450 baby's) doodgaat zonder aangeboren afwijking. Van hen werd dus niet verwacht dat ze zouden overlijden.

Juist vrouwen die bij een gynaecoloog bevallen wegens een gecompliceerde zwangerschap hebben een lagere babysterfte dan vrouwen die wegens hun voorspoedige zwangerschap onder leiding van een verloskundige staan.

Op vrouwen die in het ziekenhuis onder behandeling staan van de gynaecoloog, bestaat al strikt toezicht. Vrouwen zonder complicaties die thuis bevallen maar door bijvoorbeeld een trage ontsluiting alsnog naar het ziekenhuis moeten, worden niet of laat als risicovol bestempeld.

"Het is niet zo dat het thuis fout gaat, maar de keten van zorg levert vertraging op", zegt gynaecoloog en onderzoeker Anneke Kwee. Zij wijt de problemen vooral aan de overdracht. Neonatoloog en onderzoeker Hens Brouwers: "Gynaecologen in het ziekenhuis zijn onvoldoende alert om deze vrouwen als risicovol te zien."

Studie babysterfte deugt niet

Victor Pop

Volkskrant 09-11-2010 14:25
 
Het onderzoek naar babysterfte dat vorige week veel onrust veroorzaakte, is onzorgvuldig opgezet. Er zijn conclusies getrokken die op basis van de studie niet getrokken hadden mogen worden.
De laatste jaren is er veel discussie geweest over de verloskundige zorg in ons land. Dit heeft geleid tot het instellen door de overheid van een multidisciplinaire stuurgroep. Deze kwam dit jaar met een indrukwekkend rapport naar buiten waarover uitvoerig in de pers is bericht. Een van de grootste knelpunten blijkt de organisatie van zorg te zijn.

Voorzichtig
Daarom komt de stuurgroep met een aantal duidelijke aanbevelingen: integrale verloskunde waarbij de zwangere centraal staat en waarbij het onderscheid tussen eerste en tweede lijn verdwijnt. De betrokken partners hebben voorzichtige stappen gezet, maar werden vorige week danig opgeschrikt door de discussie in de landelijke pers over, populair gezegd, de 'verhoogde perinatale sterfte door thuisbevalling'.

Wat vooral opvalt is dat nauwelijks kritisch is gekeken naar de kwaliteit van het artikel in de British Medical Journal (BMJ), dat de aanleiding was voor de discussie. Nadere bestudering hiervan leert dat de opzet van de studie de conclusies niet rechtvaardigt, dat de uitkomstvariabele (perinatale sterfte) sterk afwijkt van het landelijk gemiddelde en dat belangrijke aanvullende gegevens niet worden vermeld.

Als men wetenschappelijk wil aantonen of een vrouw het beste thuis of in een ziekenhuis kan bevallen, dient men een gerandomiseerd klinisch onderzoek uit te voeren. Hierbij worden vrouwen door het lot verdeeld in twee groepen: thuis of in het ziekenhuis bevallen. Maar het laat zich raden dat de gemiddelde zwangere zich niet door onderzoek laat voorschrijven waar te bevallen. Dus dit type onderzoek is niet mogelijk.

Zorgvuldig
Een alternatief kan een open 'prospectieve' studie zijn. Hierbij wordt van tevoren de vraagstelling zorgvuldig geformuleerd. Vervolgens definieer je een zo groot mogelijk aantal 'verstorende variabelen' - factoren die een mogelijk gevonden samenhang tussen perinatale sterfte en bevallen in de eerste lijn óók kunnen verklaren. Bijvoorbeeld hoeveel vrouwen zijn tijdens de baring met spoed naar het ziekenhuis verwezen? Maar de onderzoekers hebben geen andere factoren onderzocht. Hoewel de auteurs dit wel beweren, betrof het dus helemaal geen prospectieve studie. Dit is onacceptabel, zeker als men vervolgens met conclusies komt die zo'n enorme impact hebben.

Al meer dan twintig jaar ben ik betrokken bij onderzoek naar factoren die het welzijn van moeder en kind bepalen rondom zwangerschap en geboorte. Hierdoor weet ik hoe ingewikkeld de materie is, maar ook hoe explosief mogelijke resultaten zijn in de vertaalslag naar de samenleving.
Als reactie op het artikel heeft een groep Nederlandse experts op het gebied van epidemiologisch onderzoek rond zwangerschap en geboorte een kritische brief gestuurd naar de BMJ. Daarin trekken zij de validiteit van het gevonden perinatale sterftecijfer ernstig in twijfel. De perinatale sterftecijfers in de studie zijn twee maal zo hoog als de landelijke cijfers.

Een ander opvallend feit is dat de onderzoekers in het artikel nergens concrete cijfers geven over thuis- en ziekenhuisbevallingen onder begeleiding van een verloskundige. Ook geven zij geen cijfers over hoeveel vrouwen in het ziekenhuis bij de verloskundige beginnen aan de bevalling en hoeveel van hen naar de gynaecoloog worden verwezen.

Baring
Hoe kunnen de onderzoekers in hun verklaring voor het hoge perinatale sterftecijfer dan met verklaringen komen als: de verloskundige is vaak thuis niet aanwezig als de baring begint; er is time-delay bij het vervoer van thuis naar ziekenhuis in het geval van calamiteit; er is slechte communicatie bij overdracht. Allemaal zaken die niet zijn gemeten door de onderzoekers dus kan er ook geen uitspraak over worden gedaan.

Merkwaardig genoeg moet vervolgens de eerstelijns verloskundige het in de pers volledig ontgelden. Zij zou thuis fout op fout stapelen terwijl zij door goede registratie kan aantonen dat verreweg de meeste ernstige problemen helemaal niet in de eerste uren van een baring ontstaan.
Als argument tegen dit betoog kan de lezer stellen dat de BMJ een gerenommeerd tijdschrift is en dat men aan de wetenschappelijke expertise toch niet kan twijfelen.

Stuitbevallingen
Helaas is er een vergelijkbaar voorbeeld in de verloskunde in 2000 uit een nog veel gerenommeerder tijdschrift: The Lancet. In een groot onderzoek bij stuitbevallingen zou er duidelijk sprake zijn van verhoogde perinatale sterfte als men vrouwen met de baby in stuitligging op vaginale wijze laat bevallen in plaats van meteen een keizersnee te doen. Kritische beschouwing van de studie toonde in de jaren erna aan dat er grove fouten in de opzet van de studie zaten. Maar het kwaad was geschied: een explosieve toename van het aantal keizersneden en anno 2010 twee generaties gynaecologen die in hun opleiding nauwelijks of geen ervaring hebben met vaginale stuitbevallingen.

De verloskundigen in ons land zijn goed opgeleid. Verdere academisering is niet het juiste antwoord op de vraag hoe een zwangere met gerust hart kan bevallen bij de verloskundige. Dat luidt: goede organisatie van integrale verloskunde zonder onderscheid tussen eerste en tweede lijn waarbij duidelijk wordt afgesproken wie wat doet en wanneer. Hierbij helpt het naar buiten brengen van conclusies die zijn getrokken uit niet zorgvuldig opgezet onderzoek niet.

Victor Pop is huisarts en hoogleraar eerstelijnszorg aan de Universiteit van Tilburg.

Hier volgt tzt nog een commentaar en hopelijk een beschrijving van het veld. Toevallig las ik afgelopen zaterdag een artikel over vroedvrouw Beatrijs Smulders en dat bespaart me een hele hoop werk want zij zegt precies waar het over gaat. Hieronder volgt het artikel met dank aan
Pieter Broertjes en Wilma de Rek.
DE VOLKSKRANT
ZATERDAG 4 DECEMBER 2010
 
het Vervolg

De stijl van Beatrijs Smulders

Door Pieter Broertjes en Wilma de Rek

Een vrouw op de apenrots, dat werkt niet, zegt vroedvrouw Beatrijs Smulder. Maar een man en een vrouw samen aan de top: dat levert spetterend vuurwerk op, en tomeloze energie. Deel 5 van een serie over leiderschap.

Alles draait om Liefde
 
'De thuisbevalling is het mooiste dat er is.' Beatrijs Smulders (58), verloskundige, directeur van het Geboortecentrum Amsterdam, zegt het op een toon die geen tegenspraak duldt. Ze schenkt een kopje thee in, schuift de schaal met cake en speculaasjes nog wat dichterbij, en lacht haar schaterendste lach: 'En dat zal ik altijd blijven zeggen.'
Voor veel zwangere vrouwen is Beatrijs Smulders al jaren niet minder dan een goeroe. Ze vangen hun weeën op met een van Smulders' bestsellers (Veilig zwanger, Veilig bevallen) in de hand, terwijl hun echtgenoten nog een rustgevend muziekje opzetten en de slaapkamer gezellig maken voor een harmonieuze thuisbevalling.
Daar recht tegenover staan zwangere vrouwen die, als je de naam 'Beatrijs Smulders' laat vallen, reageren alsof je de pin uit een handgranaat rukt. Beatrijs Smulders, is dat niet die enge vroedvrouw die per se wil dat je thuis kermend van de pijn je kinderen baart? Van wie je niet lekker in het ziekenhuis mag bevallen, met de ruggenprik onder handbereik?
Begin november publiceerden elf Nederlandse wetenschappers in de British Medicaljournal een onderzoek naar babysterfte. Ze claimden bewezen te hebben dat het sterfterisico bij een bevalling die onder begeleiding van een vroedvrouw plaatsheeft, twee keer zo hoog is als bij een bevalling onder begeleiding van een gynaecoloog. Het huidige Nederlandse systeem (Nederland is het enige land waar de thuisbevalling de norm is) is niet veilig, was de conclusie, die door veel media groot werd overgenomen. De Volkskrant raadde in een commentaar aan voortaan alle bevallingen in een ziekenhuis te laten plaatsvinden. In de weken erna werd het onderzoek door andere wetenschappers in twijfel getrokken, maar toen was het kwaad al geschied.
Smulders: 'Wat groot op een voorpagina heeft gestaan, trek je met een klein berichtje op pagina 16 nooit meer recht. Het is schandelijke angstaanjagerij.'

Maar die cijfers zijn toch ook heftig?
'Die zijn heftig en ze vragen om nader onderzoek. Maar deze cijfers zeggen maar gedeeltelijk iets over de oorzaak van de babysterfte, en het onderzoek vermeldt niet waarom en onder wiens verantwoordelijkheid de baby sterft. De manier waarop deze cijfers naar buiten zijn gebracht, slacht de verloskundigen in Nederland af. Ten onrechte. Een bevalling die thuis begint, bij een verloskundige, eindigt niet zelden in een ziekenhuis. Mensen realiseren zich niet altijd wat zich in ziekenhuizen afspeelt. Er is een beeld van 'daar is het veilig'. Maar dat is lang niet altijd het geval. Een ziekenhuis is een medisch eindstation, missers kunnen er gemakkelijk worden toegedekt. Door allerlei hiërarchische schijven treedt er vaak een enorme vertraging op. Verloskundigen verwijzen eerder te vroeg door naar de gynaecoloog dan te laat. De samenwerking is niet het probleem, het vervoer ook niet. Wel de onderbezetting en gebrekkige opvang in vooral grote ziekenhuizen: dat moet nodig worden onderzocht.
'Twee weken geleden deed ik zelf nog een bevalling. Er moest een vacuüm gedaan worden. Dan kom je 's nachts in dat ziekenhuis en staat er een onervaren arts-assistent, die later internist wil worden. De gynaecoloog is niet in huis, of ergens anders druk bezig - in hét weekend en 's nachts is er altijd een onderbezetting. De verpleegkundige kijkt er een half uur bedenkelijk naar, de arts-assistent gaat er nog eens drie kwartier aan prutsen. Het liep goed af; maar als het was misgegaan, was dat dan onder verantwoordelijkheid van die arts-assistent gebeurd, of van de vroedvrouw?'
 
U gaat niet twijfelen door zo'n rapport.
'Nee. O nee, helemaal niet Ik heb 32 jaar lang duizenden thuisbevallingen gedaan. De thuisbevalling scoort superieur als het gaat om veiligheid. Ik twijfel hooguit aan de overhaaste conclusies en aan de goede bedoelingen van de onderzoekers. Het is doelbewust en ongefundeerd zwartmaken. Het is onverantwoordelijk gedrag. Want er zijn ook gerenommeerde onderzoekers die voorspellen dat, als alle bevallingen in het ziekenhuis plaatsvinden, de babysterfte niet omlaag gaat maar juist omhoog.''
Hoeveel thuisbevallingen zijn er nog? in de jaren tachtig was het 35 procent.
'Ja, en nu 24 procent. Ik vrees dat het percentage na deze afgelopen weken verder terugloopt. Als je dit soort dingen leest, denk je: ik ga niet meer naar een verloskundige. Vrouwen zijn bang. En het is niet alleen angst voor de bevalling, die onder de huidige generatie toch al veel groter is dan onder vorige generaties. Nu wordt ook nog eens de autoriteit van vroedvrouwen onderuitgehaald, gemarginaliseerd.'

Is het de gynaecologenmaffia versus de vroedvrouwen-maffia?
'Niet alleen, er zijn massa's gynaecologen die prima met verloskundigen samenwerken. En onnodige sterf te onder baby's kan niet. Daar is iedereen het over eens. Maar er is wel sprake van een politiek machts spel. Van een ziekenhuislobby. De hele westerse medische wereld, althans het establishment, zegt: wat is dat toch allemaal, in Nederland? Wanneer houden jullie nou eens op met die thuisbevalling? En er zijn ook commerciële belangen natuurlijk. Het geboortecijfer
is dalende.'

Bent u niet heel drammerig? We gaan het zo over leiderschap hebben. Moeten leiders niet luisteren?
'Mee eens. Als morgen echt bewezen wordt dat de thuisbevalling te risicovol is, ben ik de eerste om te zeggen: goed, dan gaan we het anders doen. Maar dit rapport is het bewijs absoluut niet. Dat weet ik zeker. En daarom ga ik er dwars vóór liggen.
'Wat er nu gebeurt, raakt me diep. Het is niet alleen deze negatieve publiciteit; de medicalisering van de geboorte is al veel langer gaande. Ik wil niet drammerig doen over de thuisbevalling, het gaat me om de diepere laag eronder. Ik vind Nederlandse vrouwen de meest geëmancipeerde vrouwen ter wereld. Nederlandse vrouwen zijn echt speciaal. Nederlandse mannen overigens ook. Naarmate je zuidelijker komt, in Europa, wordt het steeds slechter en worden mannen meer macho- dus minder mannelijk.'
'In Nederland is er een gelijkwaardige verhouding tussen mannen en vrouwen. We hebben hier een cultuur die heel bekrachtigend is voor vrouwen, en de vrije keuze voor de thuisbevalling is daar een belangrijke uiting van. Een bevredigende bevalling heeft een enorme invloed op de rest van het leven van vrouwen, en ook op hun seksualiteit. Nederlandse vrouwen zijn heel down to earth, vergeleken bij andere culturen; ze hebben een groot gevoel voor wat nou belangrijk is op hun diepere lichamelijke, haast biologische niveau.'
'Maar de laatste jaren zie je daar verandering in komen. Vrouwen onderdrukken op een subtiele manier zichzelf. Er is bij de jongere generaties enorm veel, angst. Ze krijgen vaak pas laat kinderen. Ze zijn jaren met hun hoofd bezig geweest, en een beetje vervreemd van hun biologie en losgekoppeld van hun lichaam. Als ze uiteindelijk zwanger raken en in contact komen met hun instincten, worden ze bang, soms totaal panisch.'
 
U bent voor de ene zwangere een leider in de letterlijke betekenis, een soort goeroe; bij de andere roept u vooral weerstand op. Hoe gaat u daarmee om?
'Kritiek op mij is er altijd geweest. Maar ik weet gewoon dat ik moet zeggen wat ik te zeggen heb, ook al is het dwars tegen de draad in. Dat vind ik mijn verantwoordelijkheid. Of ik me daarmee impopulair maak, is voor mij niet zo belangrijk. Er zijn vrouwen die zich aan me spiegelen en er zijn vrouwen die zich tegen me afzetten. Dat is allebei prima, en zinvol-. Een onderwerp als geboorte raakt mensen diep, iedereen heeft er een mening over.
'Ik heb meer dan dertig jaar lang vrouwen bestudeerd, ik heb zo veel van ze gezien en geleerd, in hun intieme leefsfeer, in hun huizen. Vrouwen hebben aan mij heel veel verteld, over hun angst en kwetsbaarheid maar ook over hun krachten en vastberadenheid. Daar zie ik lijnen in. Ik ben nu een boek aan het schrijven over vrouwen, seksualiteit en liefde. Dat wordt de weerslag van wat ik de afgelopen jaren bij vrouwen heb gezien en ontdekt, ook bij mezelf, want het is gedeeltelijk een autobiografisch boek.
'Ik leg daarin ook weer uit waarom het behoud van keuzevrijheid voor de thuisbevalling nou zo ongelooflijk belangrijk is. Dat is omdat vrouwen in hun thuisomgeving soeverein eigenmachtig zijn, en tijdens een bevalling iets beleven waarbij ze verantwoordelijkheid nemen voor hun lichaam. Iets wat een enorme impact heeft op het moederschap en op de kracht die je daarvoor nodig hebt. Het geeft je zó veel zelfvertrouwen, en dat kun je goed gebruiken als je moeder wordt, want  moeder worden - en zijn - is ontzettend zwaar. Zodra je een bevalling medicaliseert, verliezen vrouwen de leiding. Door die depersonalisatie, het in de medische risicosfeer trekken, raken vrouwen geïmponeerd en geven ze de controle uit handen.'

Wie heeft bij een thuisbevalling de leiding? is dat de vroedvrouw of de moeder?
'De moeder! Je rijdt 's nachts een donkere straat binnen waar één raam verlicht is, en zodra je de drempel over bent, betreed je het territorium van een vrouw. Zij is de koningin, zij bepaalt wat er gebeurt, en jij past je aan. Je moet soms helpen, maar het is verbazingwekkend hoe ongelooflijk eigenmachtig vrouwen zijn als ze in hun eigen omgeving bevallen.
'Het is in wezen een heel seksuele daad, bevallen. Het heeft dezelfde geur, en hetzelfde hormoon - oxytocine, het bindings- en orgasemehormoon - speelt een rol. Die hormonenflowen veel gemakkelijker in de intimiteit van de plek waar dat kind ook gemaakt is, dan in een ziekenhuis. Je denkt misschien: wat maakt dat nou uit voor de veiligheid, al dat romantische gedoe; maar van die eigen omgeving gaat een grote veiligheid en kracht uit. Een bevalling is veel meer dan zo snel mogelijk dat kind eruit vissen. Een vrouw die thuis bevalt, heeft een ervaring waar ze haar hele leven lang vertrouwen aan ontleent. Die bijzondere kracht van vrouwen wordt door vrouwen zelf onderschat. Die is waan zinnig groot. Dat kun je ook in het ziekenhuis ervaren, maar het feit dat het thuis kan heeft de hele verloskunde in Nederland positief beïnvloed.'

Wat is dan de bijzondere kracht van vrouwen?
'Dat kan ik het beste uitleggen aan de hand van een onderzoek dat ik gelezen heb over muizen - niet dat vrouwen muizen zijn. Een mannelijke muis die in een vijandige omgeving belandt en wordt aangevallen, gaat óf vechten, óf hij rent ervandoor. De vrouwelijke muis die wordt geattaqueerd, gaat niet vechten want ze wil haar kinderen niet verlaten. In eerste instantie verlamt ze.
'Vervolgens gaat ze contact zoeken met andere vrouwelijke muizen. Desnoods met de vrouwen van de vijand. Ze gaat communiceren, ze gaat netwerken; je zou kunnen zeggen dat ze open gaat. Ondanks het feit dat ze wordt aangevallen, dat ze kwetsbaar is, gaat ze open. Dat zie je ook bij seksualiteit. Als een vrouw voor het eerst met een man naar bed gaat en zo'n heel grote penis ziet, denkt ze ook: wauw! Moet dat er allemaal in?'
 
Ze zijn niet allemaal zo groot.
'Nee, maar het moet er wel in. En in plaats van dat die vrouw dichtklapt, opent ze zich. Dat is bij het moederschap precies hetzelfde. Er moet een groot kind uit: dat is een potentieel levensbedreigende situatie. Terwijl  wij zitten te praten, zijn er wereldwijd alweer tien vrouwen tijdens een bevalling overleden. Het is in niet- Westerse landen gevaarlijke business, qua bloedverlies en infecties. Maar in plaats dat vrouwen totaal dicht klappen tijdens een bevalling, komen er hormonen vrij in haar lichaam waardoor - o wonder - die baarmoeder juist opengaat.
'De bijzondere kracht van vrouwen is dus dat vrou wen de capaciteit hebben zich ondanks stress, ondanks gevaar, ondanks vijandigheid, te openen. Ze zijn extreem kwetsbaar, maar ook extreem sterk en liefde vol. Het is eigenlijk de kracht van liefde. De kracht van vergeving ook. Ondanks de enorme catastrofes die  vrouwen kunnen overkomen - eeuwenlang zijn ze verkracht, vermoord en verguisd, vrouwen zijn de niggers  of the world om het zo maar te zeggen - hebben vrouwen de kracht van de liefde. En daar gaat het om. Alles draait om liefde, en de rest is hobby.'

Nederlandse vrouwen werken te weinig, zeggen Heleen Mees en Elma Draijer. Ze gedragen zich als verwende prinsesjes.
'Volslagen onzin. Ik vind Nederlandse vrouwen de meest geëmancipeerde vrouwen van het westelijk halfrond, omdat ze gewoon doen wat ze vinden dat ze moeten doen, ook als moeder. Een tijdelijke afhankelijkheid, daar is niets verkeerds aan. Als een vrouw ervoor kiest minder te werken en haar kinderen op te voeden, moet ze dat vooral doen. In een goede relatie gebeurt zoiets op basis van wederkerigheid. Hij vertrouwt haar de zorg voor de kinderen toe, zij hem de zorg voor het inkomen. Later kun je van rol wisselen.'

Opvoeden is toch een verantwoordelijkheid van allebei?
'Ik denk dat het ideaal is als de man ook een stap terug doet wanneer er kinderen komen, als je zorg en werk deelt. Dat zie je gelukkig steeds vaker. Maar ik vind ook datje reëel moet zijn. Kinderen zijn het goud van de toekomst. Wanneer je allebei fulltime werkt, leidt dat alleen maar tot stress, verwaarlozing, echtscheidingen. En er is nu eenmaal een verschil tussen mannen en vrouwen. De vrouw heeft dat kind gebaard, de vrouw heeft de borsten waarmee ze kan voeden. Een vrouw heeft nu eenmaal een andere relatie met haar kleine kind dan een man. Laten we daar nou simpel over zijn. Ik zeg helemaal niet dat wij vrouwen onze topfuncties moeten laten schieten. Ik ben zelf ook heel ambitieus geweest. Maar neem dan geen kinderen, of zoek een vervangmoeder. Of richt je loopbaan anders in. Je kunt nog prima carrière maken als je kinderen wat ouder zijn; we moeten tot ons 70ste door.
'Ik ben een kind van de seksuele revolutie. Die is voor vrouwen een keerpunt geweest; daarvóór werden hun levens bepaald door het moederschap, dat vrouwen uitputte en aan huis bond. De seksuele revolutie en de komst van de anticonceptiepil hebben vrouwen veel vrijheid gegeven, maar hebben vrouwen ook meteen weer verzwakt. Toen ik op mijn 18de vanuit Brabant in Amsterdam kwam, zag je dat vrouwen zich massaal op de markt van de seksuele relaties stortten. Dat ze ineens het gevoel hadden dat ze available moesten zijn, en hun eigen seksualiteit uit handen gaven. Ik heb heel wat vriendinnen en vrouwen zien sneven.
'Op mijn 12de werd ik voor het eerst ongesteld. Een nichtje van mij was op haar 15de zwanger geraakt en mijn vader, die vermoedelijk iets dacht van 'dat mag onze Trijsje niet gebeuren', riep me bij zich. In zijn spreekkamer - mijn vader was huisarts. Ik ging er zwaar in mineur naar toe, want ik had helemaal geen zin in die medische termen en ik vond het nogal schaamtevol allemaal. En mijn vader zei: 'Beatrijs, vanaf nu zit je op een schatkist. Die schatkist is waanzinnig mooi, maar ook super kwetsbaar. Er zit een ruwe ' diamant in, en ook prachtige parels. Die parels, dat zijn je eicellen en in die eicellen zitten de genen van je vader en je moeder. Dus: zo lang mogelijk je onderbroek aanhouden. Want alleen een koning mag binnenkomen.' Toen kon ik weer gaan.
'Ik ging die spreekkamer uit en keek ineens heel anders naar mezelf. Wauw, dacht ik: ik heb een schatkist! Ik heb iets te beschermen! Het gaf me een diep gevoel van zelfvertrouwen en een totaal ander perspectief op mezelf.
'Als je je schatkist niet beschermt, en je probeert een man te pleasen omdat je nu eenmaal denkt dat dat moet, omdat je onzeker bent, ga je de fout in. Een slechte minnaar beschadigt je schatkist. Heel veel vrouwen zijn ontevreden over hun seksuele leven. Omdat ze hun eigen gevoel heel vroeg hebben losgelaten, en zijn meegegaan in een soort mannelijke seksualiteit, die veel meer met lust te maken heeft dan met liefde. Maar uiteindelijk wil iedereen liefde, en niet alleen lust.'
 
Tot zover het interview



Beatrijs Smulders
Beatrijs Smulders is geboren in Bergeijk op 29 juni 1952. Nla de Middelbare Meisjesschool in Breda ging ze een jaar naar Amerika. Van 1970 tot 1974 volgde ze een opleiding ergotherapie, in 1974 ging ze naar de Kweekschool voor vroedvrouwen en in 1978 begon ze een eigen praktijk voor verloskunde, in 1991 richtte Smulders het Geboortecentrum Amsterdam op, waar ze leiding geeft aan zestig mensen. Smulders schreef zeven boeken waaronder Veilig Zwanger, Veilg Bevallen en Veilig door de kraamtijd en het eerste jaar. Ze is getrouwd met film-regisseur Roel van Dalen en heeft twee zonen.
 
 

Reportage over Joke Bal, verloskundige en initiatieven van Agis, zorgverzekeraar
Baby's doodgeschud

15-12-2010
Een toch zeer verontrustend bericht. Het gaat hier om 25 baby's. Waarom komt dit nu pas naar buiten?
Als we dit soort babysterfte in de cijfers opnemen dan is het niet verwonderlijk dat Nederland er slecht vanaf komt. En daarbij komt nog dat het hier over 3 steden in 1 provincie gaat hoe ligt dit landelijk? Praten we over 1500 baby's?
Den Haag onderzoekt hoge babysterfte
Uitgegeven:        15 februari 2011 09:59
Laatst gewijzigd:        15 februari 2011 09:59
DEN HAAG - De gemeente Den Haag laat onderzoeken waarom er zoveel ongeboren en pasgeboren baby's doodgaan in de stad.


De GGD zal dit samen met de drie Haagse ziekenhuizen en de Universiteit van Amsterdam onderzoeken op verzoek van wethouder Karsten Klein (Gezinsbeleid), zo is dinsdag bekendgemaakt.
Nederland, en specifiek Den Haag, scoort Europees gezien erg hoog op het gebied van perinatale babysterfte: één op de honderd sterft rond de geboorte. Perinatale sterfte wil zeggen dat een foetus vanaf de tweeëntwintigste week van de zwangerschap tot zeven dagen na de geboorte overlijdt.
Meer babysterfte in 3 Amsterdamse stadsdelen
Thuisbevallen beter 26 mei 2011
Teveel ziekenhuisbevallingen in de UK 14-7-2011
Keizersnede en de invloed op het immuunsysteem 10-8-2013