Raad-voor-de-Kinderbescherming

Ministerie van Justitie
t.a.v. dhr. dr. E. Hirsch Ballin
Postbus, 20301,
2500 EH Den Haag.

15 oktober 2009

Betreft twee zaken die spelen via het OM in Breda.

Excellentie,
Ik wil u middels onderstaande op de hoogte stellen van twee zaken die spelen bij het OM te Breda. Aan deze twee zaken ging al een eerdere zaak vooraf(parketnummer: 20-004514-08   ).
De ernst van de zaak noopt mij u te informeren en ik hoop dat u passende maatregelen zult nemen.
Fundamentele rechten worden geschonden en het rechtsgevoel van de burger wordt danig geschonden. Ook van een faire rechtsgang is geen enkele sprake meer.
Ik vertrouw erop dat het gezond verstand en het gevoel van betamelijkheid de doorslag in deze kwestie zullen geven.
Verder wens ik u alle wijsheid toe.

Hoogachtend,

de vader van M.

Betreft hier de zaken:
Sector: JZ
Parketnummer: 02/406489-09 en 02/406488-09
Volgnummers: 018 en 017

oktober 2009

Geachte Rechtbank, edelachtbare rechter,

Voor u is deze zaak cq zaken, misschien wel weer het zoveelste geval. Voor mij als Vader van M. houdt deze zaak mij nu al weer drie en een half jaar bezig. De eerste anderhalf jaar op afstand, ik woonde toen nog in Arnhem, en de laatste twee jaar van zeer dichtbij. De schoolproblemen van M. waren voor mij ook reden om te verhuizen. Hoewel ik al tegen de zestig liep en het zeker met weinig middelen een hele onderneming was en is heb ik het toch ten behoeve van het welzijn van mijn kind gedaan.
Nu wil ik mezelf daarmee niet op de borst kloppen want voor een vader is dat een normale gang van zaken.
De problemen begonnen toen M. van haar oude school in P. op de nieuwe school in R. kwam. Zij volgde de overgang van school van haar broer. Binnen twee maanden gaf M. aan dat het toch eigenlijk haar school niet was. Wat doe je als Vader met een dergelijk gegeven? Ik ben gaan schrijven met de oude school en met de moeder. Verschillende brieven heb ik de school geschreven met het verzoek M. na de Kerstvakantie weer terug op school te nemen dan zou de schade nog beperkt blijven. Niets had resultaat niet één antwoord heb ik gehad. En toen begonnen de problemen die zich vertaalden als een machtsconflict tussen M. en haar moeder dat later werd verplaatst naar school en ontaardde in een machtsconflict tussen de onderdirecteur en M. Ontaardde, het conflict liep steeds hoger op en van leren was geen sprake meer.
Het merkwaardige was dat ik van deze ontwikkelingen weinig meekreeg en pas na een jaar begreep dat het helemaal fout ging lopen. Na mijn verhuizing ben ik me met de zaak direct gaan bemoeien, toen mijn dochter 3 maanden moest nablijven als straf. Dit leek mij geen straf meer maar een teken van een uit de hand gelopen conflict.
M. verhuisde naar haar vader en toen werd de communicatie met de school alsmaar slechter. De school wilde M. naar een soort heropvoeding de RB. sturen en dat vond de vader eigenlijk maar een slechte zaak het niveau was VMBO terwijl M. VWO niveau had. Later bleek het rapport dat aan de plaatsing van de RB. ten grondslag lag vol onwaarheden te staan en op grond van de Wet Bescherming Persoonsgegevens moest het rapport vernietigd worden. Dit was voor de school nog steeds geen reden M. weer terug te nemen, neen, ze moest en zou naar de RB.. Voor ons, Vader en dochter inmiddels een gepasseerd station.
In de tussentijd werd er ijverig gezocht naar een andere school voor M. zes scholen hebben wij benaderd, zes maal ging het om verschillende redenen mis, totdat M. zelf het contact met haar oude school herstelde en zij terug mocht komen in 3 Havo.
Als vader was ik hier niet gelukkig mee want als je een kind op een te laag niveau aanspreekt dan zakt de motivatie al gauw in elkaar met alle gevolgen van dien.
Dit is de voorgeschiedenis die aan het schooljaar waar we het nu over hebben vooraf ging. Inmiddels was door de school de leerplichtambtenaar ingeschakeld die voor haar gevoel proces verbaal moest opmaken. Althans zo interpreteerde zij haar taak. De rechtszaak werd uitgesteld en zou pas in het begin van het nieuwe schooljaar plaatsvinden. Je krijgt dan al "een mosterd na de maaltijd" gevoel. Iedereen is blij dat M. na een jaar geen onderwijs te hebben gekregen weer naar school gaat en dan moet je nog een rechtszaak afwerken.
De details zal ik U besparen die kunt u lezen in mijn rapport "de school anno 2009". Uiteindelijk werd M. veroordeeld ze kreeg als voorwaardelijk straf over een periode van twee jaar 20 uur taakstraf.
De vader vond de gang van zaken rond het proces en de overwegingen van de rechter zo mager dat hij hoger beroep aantekende. Dit hoger beroep loopt nog steeds. Kernpunten in dit hoger beroep zijn
1.        In de periode waarbinnen M. voor verzuim veroordeeld is is geen M. enkele melding van verzuim bij de leerplichtambtenaar in W. binnengekomen. Dit hebben wij schriftelijk bevestigd gekregen. Dus formeel is er geen sprake van verzuim en toch wordt M. veroordeeld.
2.        De rechter heeft geen rekening gehouden met de verantwoordelijkheidafhankelijkheid tussen kind en ouders. Toen de onderdirecteur vlak voor de Kerstvakantie het vertrouwen in M. had opgezegd en had aangegeven dat M. van school moest, heb ik als vader gezegd tegen M. dat het geen zin meer had nog langer naar school te gaan en dat wij onze tijd moesten gebruiken om ervoor te zorgen dat M. na de Kerstvakantie een nieuwe school zou hebben en de tijd drong want het was al bijna vakantie. Zou M. geweigerd hebben mee te werken dan zou zij zich tegen de gezagsstructuur van haar vader gesteld hebben en dat is toch niet wat wij bedoelen met een gehoorzaam kind. M. heeft zich wel degelijk als een gehoorzaam kind getoond en vol meegewerkt aan het zoeken naar een nieuwe school.

Er zijn nog wel meer punten maar de zwaartepunten lijken mij voldoende.

Nu het nieuwe schooljaar 3 Havo dat uiteindelijk dit proces zou opleveren.
Voor M. was de overgang van een jaar geen school naar weer iedere dag naar school enorm. Maar ze deed haar best en het ging steeds beter. Toen kwam er een periode dat de motivatie behoorlijk instortte en dat leverde relatief veel verzuim op. Alle verzuim is echter door de vader geautoriseerd. Dus het is niet zo dat M. er maar een potje van maakte en buiten haar vader om niet naar school ging. Regelmatig was M. oververmoeid en we hebben zelfs gedacht aan de ziekte van Pfeiffer, maar dat bleek volgens de huisarts niet zo te zijn. Van extra begeleiding van de kant van de school, na alles wat er gebeurd was, was ook geen enkele sprake. Het enige dat de school inbracht was : "Als je goed je best doet dan mag je volgend jaar naar 4 VWO". Wat dat goed je best doen inhield werd niet duidelijk. In een persoonlijk gesprek met de nieuwe onderdirecteur gaaf deze aan dat de school er alles aan zou doen M. buiten de leerplichtambtenaar te houden. Wat schetst mijn verbazing dat tegen het einde van het schooljaar, ineens, zonder vooraf bericht van school, er een brief op de deurmat ligt van de leerplichtambtenaar dat de school had doorgegeven dat er sprake zou zijn van "vermeend ongeoorloofd verzuim" van de kant van M..
Bij navraag gaf de onderdirecteur aan dat hij onder druk van het team deze stap gezet had. De rector meende te kunnen stellen op het verweer van de vader dat alle verzuim door hem, de vader geautoriseerd was: dat zelfs geautoriseerd verzuim ongeoorloofd kan zijn. Op zich is deze conclusie juist, maar in feite zegt deze rector tegen de vader: U staat hier gewoon te liegen.
Maar goed gedane zaken nemen geen keer en zeker met onze leerplichtambtenaar niet die het als haar plicht ziet direct een proces-verbaal te schrijven. Daar waar in Amsterdam de leerplichtambtenaren eens met de ouders gaan praten en onderzoeken wat er aan de hand is, is het in onze gemeente gebruik direct een proces verbaal op te maken met als gevolg deze zaak.
En waar gaat het over :"Vermeend ongeoorloofd verzuim". Zelfs het OM wil de zaak niet laten vallen hoewel de vader aangeeft dat met "vermeend" je iedereen wel van de straat kunt plukken.
Ook de Raad voor de Kinderbescherming gaat blind in deze procedure mee schrijft wederom een rapport en stelt alvast een strafmaat vast. Het kind is al veroordeeld nog voor het voor de rechter staat. Hetgeen ook in deze zaak mi. weer bevestigd wordt.
Nu deze zaak zelf:
In tegenstelling tot de bovenbeschreven eerste zaak waar M. alleen als verdachte opgeroepen werd, worden nu de vader en M. zelf als verdachten opgeroepen.
Op de eerste zitting kan de vader niet verschijnen omdat hij door griep geveld was en herstellende is. Dochter M. gaat zelf want ze wil wel eens van het gedoe af zijn. Begrijpelijk want dit is nu al de tweede zaak met "een mosterd na de maaltijd gevoel". M. is toch van 3HAVO naar 4VWO overgegaan ondanks het relatief hoge verzuim en haar hoofd staat nu absoluut niet naar de afhandeling van processen. Zeer begrijpelijk voor een kind van 16.
Conform de verwachting wordt M. veroordeeld en krijgt een taakstraf en doet afstand van hoger beroep om van het gedoe af te zijn.
Nou ja, als je als vader dat hoort dan zak je in eerste instantie door de grond. Je voelt je zelfs verraden door je dochter en het levert een zwarte dag op. Maar als het stof dan neergedwarreld is dan blijkt toch dat de dochter in wijsheid gehandeld heeft en in feite de vader de argumenten levert die nu volgen. Als vader ben je op zo'n moment erg trots op je dochter.
Op de eerste plaats even ter herinnering dit kind deze M. is nog minderjarig.
Dat wil zeggen volgens mij dat ze in de verantwoordelijkheden nog niet op eigen benen kan staan en dat de verantwoordelijkheid voor haar doen en laten voor het grootste deel op de schouders van de ouders rust.
De vraag is dus gerechtvaardigd of M. wist wat de deed toen ze afstand nam van een eventueel hoger beroep.
Ik zal aantonen dat zelfs dit hof niet kon overzien waar ze zelf mee bezig waren, laat staan een 16 jarig kind.
Als al in eerdere brieven aan dit hof aangegeven is er sprake van een eerdere zaak die nog loopt in hoger beroep. Deze eerste zaak hangt nauw met de onderhavige zaak samen het gaat over hetzelfde.
Om mij niet bekende reden meent de kantonrechter toch deze zaak door te zetten zonder uitspraak in het hoger beroep af te wachten.
Het kan zo zijn dat uitspraak in deze zaak een negatieve invloed heeft op de eerste zaak en dat is toch in strijd met alle opvattingen over een eerlijke procesgang.
Tweede punt is dat de kantonrechter meent de dochter los van de vader alvast te kunnen veroordelen.
Wat de rechter klaarblijkelijk niet beseft is dat hij door de dochter te veroordelen direct ook de vader veroordeeld heeft. Wederom in strijd met een eerlijke procesgang dit maal voor de vader.
Door de dochter te veroordelen, veroordeelt de rechtbank in feite de vader ook, want als de rechtbank de vader zou vrijspreken zou zij ook de dochter vrij moeten spreken. De rechtbank heeft zichzelf in een spagaat gezet.
De vader heeft aangegeven dat hij alle verzuim geautoriseerd heeft. Dus vanuit de verantwoordelijkheid van de vader naar de dochter is er niets aan de hand en vervalt de term "vermeend ongeoorloofd verzuim". Mocht de rechtbank aantonen dat het geautoriseerde verzuim door de vader te kwader trouw is geschied dan hebben we een andere zaak. Maar hoe denkt de rechtbank dit te kunnen aantonen?
Tussen vader en dochter is er zeker als de dochter nog minderjarig is een verantwoordelijkheidsafhankelijk. Dat wil zeggen het kind kan niet zomaar kan doen en laten wat het wil, want dan komt het in conflict met de ouderlijke wil. De ouders moeten dan het kind corrigeren.
Wat er nu in deze zaken zichtbaar wordt is dat het OM in feite de verantwoordelijkheidsrol van de ouders overneemt en zegt: wij bepalen wel of het kind zich slecht gedragen heeft en wij corrigeren ook, daar heeft u als ouder niets mee te maken, de wet schrijft ons dat voor.
Een tweede punt is en dat is misschien net zo kwalijk: het OM meent de verantwoordelijkheidsafhankelijkheid te kunnen doorknippen en zegt dan: wij bekijken dit kind even los van de verantwoordelijkheid van de ouders in casu de vader.
Met andere woorden het OM ondergraaft door deze opstelling het gezag van de ouders en dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Volgens onze Nederlandse wet zijn de ouders de eerst aangewezenen in de verantwoordelijkheid naar hun kinderen toe en dat is een goede zaak lijkt mij, laten we dat vooral zo houden.
Pas als er dingen gebeuren die aangeven dat de ouders deze verantwoordelijkheid niet dragen kunnen dan kun je geheel of gedeeltelijk deze verantwoordelijkheid wegnemen en anders invullen. Ook in dit laatste geval is uiterste terughouding geboden want hoe kunnen ouders ook als ze het in onze ogen slecht doen het ooit leren verantwoordelijkheid te dragen als we bij het minste of geringste deze verantwoordelijkheid wegnemen? En over wat er dan voor in de plaats komt, laten we daar maar over zwijgen.
In ons geval is daar geen enkele sprake van. Ik heb juist aangetoond dat ik wel de verantwoordelijkheid voor mijn kind neem. Ik ben er zelfs voor verhuisd en we hebben nu twee zeer zware en stressvolle jaren achter ons om mijn dochter weer op de schoolrails te krijgen. Dat dat gelukt is moge blijken uit haar overgang, ondanks relatief veel verzuim, van 3HAVO naar 4VWO. En dat willen wij hier ook bevestigd krijgen in deze zaak. Wij willen dat deze inspanningen bevestigd worden en wij willen niet afgedaan worden als gevalletje nummer zoveel met een taakstrafje.
Het is voor ons haast beledigend te noemen dat de Raad voor de Kinderbescherming nu weer nieuwe onderzoeken start naar de "opvoedingssituatie rond M.". Waar halen ze dit vandaan? Alsof ze niets anders te doen hebben. Deze situatie is zo gezond als hij maar zijn kan. U ziet hier een ouder, die vol voor zijn kind gaat.

Samenvattend:
Het hof heeft mi. twee verkeerde inschattingsbeoordelingen gedaan:
1.        Niet gewacht op een uitspraak in het hoger beroep van een verwante zaak en eventueel cassatie.
2.        Niet gelet op de verantwoordelijkheidsafhankelijkheid tussen vader en dochter. De dochter is nog steeds minderjarig.

Conclusie van mijn kant is: dit proces moet over gedaan worden.

In hoger beroep kan nu eerst de eerste zaak afgehandeld worden en dan deze zaak hetgeen mi een faire procesgang garandeert. Hoewel ik beide processen totaal overbodig vind, moet toch het recht zijn loop hebben.
Ik heb gezegd.

Hoogachtend,

de vader van M.

ps ik heb het OM de keus gegeven tot 20 oktober as.de hele zaak te seponeren of er volgen twee hoger beroepen.
Het hoger beroep in de eerste zaak die voorafging aan deze twee zaken, heb ik ingetrokken onder meer omdat er geen sprake meer is van een faire rechtsgang en een ondermijning van de rechtsgang door het niet honoreren van de toevoeging van onze advocaat mr. P. Stieger uit Waalwijk.