Over evolutie en schepping
Tegenwoordig heb je echte voorstanders en tegenstanders van bepaalde ideeën.
De een voelt zich hierbij thuis en de ander daar.
Het is alsof je moet kiezen tussen moslim of christen of jood of totaal niets.
En je hoort zelfs geluiden dat geloven een verkeerd soort hersenfunctie zou zijn…..
Nu is het zo, dat niemand zonder een of ander geloof is. Alleen is het moeilijk zo niet onmogelijk om dat geloof maar even op een A4'tje te schrijven. Zelfs de mensen die zeggen "ik geloof niet", geloven op zijn minst in hun eigen uitspraak.
Een ander aspect is of dit geloven nu opgelegd is, van buiten af komt of dat we door eigen inzicht en onderzoek tot een bepaald inzicht gekomen zijn.
Zo ook met de evolutietheorie door Darwin gepostuleerd. Kort samengevat: het een komt voort uit het ander en door omstandigheden wordt dit ander beter of kwalitatief hoger dan het ene.
Als gedachte is dit nog te volgen echter als we praktisch kijken wordt het ingewikkelder. En dit probleem is niet anders dan de "eureka" uitroep van Archimedes, die op dat moment tot een bepaald inzicht kwam dat er voor hem nog niet geweest was of althans nog niet genoteerd was.
Zo ook met de evolutie: het probleem met de evolutie is dat niemand kan verklaren of inzichtelijk maken hoe een situatie A naar een situatie B komt en dat situatie B dan hoger of beter is dan situatie A.
Uiterlijkheden zijn er genoeg zo lijkt een aap schijnbaar op een mens maar dan heb je geen bril van Hans Anders op… ja maar zie je dat hoofd (kop) en die bewegingen? En die aapmoeder zoogt haar kind en ze doen van alles met elkaar…. Alleen ze lopen niet rechtop zoals een mens dwz zoals de meeste mensen. En hoe verklaren we nu deze overgang?
Bla bla bla
Geen verklaring dus net zoiets als in geval van problemen de opmerking:: we moeten de juiste man op de juiste plek zien te krijgen…. Het probleem als oplossing geformuleerd.
Nu het scheppen
Het scheppen creëert uit iets ouds iets nieuws.
Niet zoals zo velen denken uit niets iets.
Uit niets kun je niet iets scheppen.
Maar het niets is meestal wel iets dwz dat wat wij als mensen niets noemen is meer een waardering van iets...
Een oude stoel, een oud apparaat, oude onderdelen, losse onderdelen zonder verband.
Het scheppen bestaat hierin, dat wij een nieuw verband aanbrengen tussen oude voor ons meestal waardeloze dingen en er zodoende iets nieuws ontstaat: de zogenaamde transsubstantiatie, de omvorming... niet alleen maar Goddelijk maar door menselijke hand tot stand gebracht: een soort wonder; wat eerst waardeloos scheen is nu ineens waardevol geworden en deze omzetting kan ieder mens tot stand brengen.
Nu de schepping van de mens.
Ligt het niet veel meer voor de hand, dat de Godheid al scheppende ineens een nieuw verband zag tussen de dingen die hij of zij al gecreëerd had? Er waren al mineralen en planten en dieren en ineens kwam daar een nieuw verband: de mens; alles in zich herbergende wat er al was het minerale, het plantachtige, het dierlijke en daarbij kwam: de vrijheid en de eigen verantwoordelijkheid. De mens liep niet gebogen onder de dwang van zijn gebondenheid. De mens werd als vrij geconcipieerd en liep daarom rechtop en niet door enig uiterlijke omstandigheid of genetische sprong.... allemaal gezwam in de bekende ruimte.
En zo zien we ook de verwantschap tussen het Goddelijke en het menselijke; beide instanties kunnen creëren: uit de oude verhoudingen nieuwe scheppen.