Orgaandonatie

Er zijn twee benaderingen:

a: je staat je organen af na je dood maw je geeft toestemming vooraf
b: iedereen is een donor tenzij je bezwaar maakt

Het moet geregeld worden hoor je in het parlement.... er moet nog veel meer geregeld worden denk ik dan. Per dag sterven nog duizenden mensen aan de honger terwijl dat niet nodig is en we de middelen hebben om het te bestrijden.... met organen ligt het wel even anders die zijn er gewoon te weinig en dat is natuurlijk voor een mens die erop zit te wachten op zijn zachts gezegd niet prettig.

Het gaat mij echter wat ver om nu maar de zaak even te regelen. Bij mij roept orgaandonatie direct angst op en daar hoor ik weinig over. Niet dat ik angst zou hebben dat na mijn dood "mijn" organen ter beschikking gesteld zouden worden, dat niet, want dood is in mijn opvatting dood en het valt te overwegen of er na het overlijden van iemand er nog sprake is van "mijn" lichaam.
Als ik naar mijn eigen angst kijk dan gaat deze meer in de richting van: stel dat ik bv na een zwaar ongeval in de handen val van een niet zo oprechte arts en dat deze arts op valse gronden mij dood verklaart om mijn organen tbv een zieke patient die de arts veel geld beloofd heeft ter beschikking te stellen? Overdreven? Artsen zijn ook mensen en ook vatbaar voor corrupte zaken laten we daar nuchter over zijn.
Nu kunnen we natuurlijk nooit voorkomen dat er fouten gemaakt worden, welke regelingen we ook treffen. Echter het gaat er mij in het hele proces om dat degene die handelt ten volle voelt dat hij of zij verantwoordelijk is voor waar hij of zij mee bezig is. Het is een gevoel en dat gevoel laat zich niet regelen en dat is mi maar goed ook want zodra er regelingen getroffen worden ontstaan er automatismen en een automatisme verlaagt het verantwoordelijkheids niveau en dat vind ik bedenkelijk.

Hoe kunnen we nu toch meer donoren krijgen zonder het direct te regelen?

Mijns inziens moeten we de openbaarheid te hulp roepen in die zin dat als een arts beslist organen bij een zijns inziens overleden patient te verwijderen tbv een andere patient dat hij of zij dan ten alle tijden verantwoording daarvoor aflegt in de openbaarheid. En deze openbaarheid ziet er dan ongeveer zo uit dat familieleden deskundigen en vertegenwoordigers van allerlei beroepsgroepen de arts kunnen bevragen op zijn handelen.

Dat is het, meer kunnen we feitelijk niet doen

En als er dan fouten gemaakt worden en die komen aan het licht?

De openbaarheid doet dan zijn werk. De arts blijft vallen onder de nederlandse wet. Verder als de arts onzorgvuldig handelt zal dat zijn naam geen goed doen en heeft dat indirect gevolgen.

In wezen hoeft er helemaal niets geregeld te worden als we ons bewust zijn van wat we doen. Wel dient er openbaarheid te bestaan tav wat we doen. Er dient verantwoording afgelegd te worden. En dan hoeven we niet eens te denken aan commissies, die bepalen van wat goed of slecht is, dat lost het probleem niet op.
Het kan in sommige gevallen zelfs moreel zeer hoogstaand zijn om toch een orgaan te verwijderen ondanks een overduidelijk bezwaar van de kant van de orgaan gever. Het gaat om de openbaarheid die doet het werk. Fouten zullen er gemaakt worden ten alle tijden. Hoe kunnen we anders iets leren?

Maar goed als ik erover nadenk dan ben ik ook bang... je hoopt maar dat als mij iets overkomt dat ik dan in goede handen terecht komt.....


Voorlopig Samenvattend:

Het bovenstaande op me laten inwerkend kom ik tot het volgende:
Het meest gevoelige punt in deze discussie is denk ik niet het afstaan van organen doch het vaststellen of iemand dood is of niet en daar zouden de artsen en de politiek de bevolking eens wat meer over moeten inlichten. Meestal hoor je zoiets als hersendood. Als de hersenen geen activiteit meer vertonen dan... maar er zijn natuurlijk veel meer afwegingen.
Vervolgens is er wel een probleem met het afstaan van organen vanuit bepaalde geloofsovertuigingen. We moeten niet vergeten dat vele mensen zijn opgevoed met de idee van wederopstanding. De vraag hierbij is of we dan ons oude lichaam terugkrijgen of een nieuw lichaam. Als je ervan uit gaat dat je je oude lichaam terugkrijgt dan zorg je er wel voor dat dat zoveel mogelijk compleet blijft met andere woorden geen organen afstaan. En dit in weerwil van het feit dat het hele lichaam tot stof vergaat.

Het wordt nog ingewikkelder als je je voorstelt dat tijdens je leven bv je eigen kind of een goede vriend of vriendin of iemand die je niet kent een orgaan nodig heeft en jij bent de ideale orgaan-gever..... dit is geen eenvoudige materie






Home