Mauro

In de hele discussie over Mauro speelt onze minister Leers een overheersende rol en ook bepalende rol en de vraag dringt zich op of dit nu een goede zaak is met name voor het rechtsgevoel van de burger. De minister zegt bijvoorbeeld dat hij Mauro wil helpen en de Raad van State zegt ook dat dat kan in verband met het opgebouwde familieverband maar de minister legt dat naast zich neer en bedriegt in feite als een echte Pilatus, de publieke opinie: Ik kon niet anders, ik heb alle wegen bewandeld. En uiteindelijk zitten we met een puur populistische politieke beslissing en vraag je je af waarom al deze poespas en kan de minister dan niet in alle gevallen niet beter direct beslissen?
Ja, maar zal er geopperd worden zelfs de minister moet zich aan vastgestelde wetgeving houden en hier komt direct een knelpunt om de hoek kijken de minister zorgt voor nieuwe wetgeving en gaat nu ook deze wetgeving uitvoeren een ongezonde situatie lijkt mij en gegeven de scheiding der machten in dit land ook zeer onwenselijk. We hebben in Nederland een onafhankelijke rechter dat is in ieder geval de bedoeling maar zoals iedereen weet staat ook iedere rechter onder druk van de politiek, dus dat onafhankelijk is geen garantie maar een poging.
In de zaak Mauro, alsof het hier geen mens betreft, maar goed in de zaak Mauro dient mijnsinziens een rechter gegeven alles wat op tafel ligt tot een uitspraak of misschien beter in eerste instantie tot een advies te komen dan kunnen daarna alle maatschappelijke geledingen, de minister incluis bezwaren c.q. aanvullingen inbrengen en vervolgens komt de rechter tot een bindende uitspraak en dan kan de minister of de advocaat van belanghebbende of belanghebbende zelf in hoger beroep gaan tegen deze uitspraak en dat kan doorgezet worden tot in Straatsburg, want we leven per slot van rekening in Europa.
Op deze wijze kan het recht zijn loop krijgen. Het is in wezen heel erg simpel.
Zoals het nu gespeeld is krijg je er alleen een wansmaak van in je mond, want de minister die toch ook al in het verleden heeft bewezen niet betrouwbaar te zijn gaat ons nu voortoveren dat het redelijk is dat Mauro na 8 jaar, waar de minister ook zelf aan meegewerkt heeft ons land en inmiddels ook zijn land dient te verlaten. Dus op twee punten valt de minister al door de mand en dat is niet goed voor het rechtsgevoel van de burger en zeker niet voor Mauro.
Ik vind het zelfs een schoffering van de rechtstaat. De minister als god almachtig bepaalt wat er gaat gebeuren, mi. onmogelijk gegeven alle ontwikkelingen van de laatste paar honderd jaar ik denk even aan de scheiding der machten en de scheiding tussen kerk en staat dit alles wordt in dit gebeuren over boord gegooid.
Zelfs zeer belangrijke gegevens worden niet meegewogen de minister praat over familiebanden die heeft Mauro in feite niet maar er zijn wel nieuwe verbanden opgebouwd met de pleegouders, de school, de sportclub et cetera en dat noemen we tegenwoordig hechting en hechting hoeft op zich niets met familie te maken te hebben en we weten inmiddels ook dat wanneer hechting niet goed verloopt mensen er hun hele leven door geschaad worden en als we nu heel nuchter naar Mauro kijken dan kunnen we op grond van wat we weten nu stellen dat als Mauro dit verband dat hij hier in Nederland heeft opgebouwd, weer moet opbreken en een nieuw verband in Angola moet gaan opbouwen dat zijn leven in feite mislukt is. Lees alle literatuur er maar op na. En dat is misdadig te noemen. Maar dit misdadige komt nu niet op tafel omdat de procedures onduidelijk en onfris zijn en het is nu juist aan de minister om aan deze procedures te werken dat ze beter worden dat is zijn taak en laat hij het in godsnaam aan de rechter en het rechtssysteem over wat er uiteindelijk met deze jongen moet gebeuren. Rechters zijn echt niet achterlijk, ze weten wat er maatschappelijk te koop is en zij hoeven zich geen zorgen te maken over politieke winst.
Dit is een regelrechte blamage voor de rechtsstaat en ik hoop van harte dat Mauro alsnog de kans krijgt puur vanwege het feit dat hij hier gehecht is en niet in Angola of Rusland, nee, hij is in Nederland gehecht en dient daarom ook hier aan zijn toekomst verder te werken en dat is zijn recht als mens.

Jan Sterenborg, psycholoog

Home

Ja maar, zegt minister Leers ik heb het toch niet helemaal alleen gedaan? Ik heb een politieke meerderheid in de tweede kamer voor mijn beslissing gekregen. Dat klopt meneer de minister maar een politieke meerderheid is ervoor om wetgeving cq voorstellen voor nieuwe wetgeving of aanpassing van wetgeving door de kamer te loodsen en niet om een inhoudelijke beslissing te nemen over het lot van 1 persoon in de samenleving. Wetgeving gaat alle burgers aan. Dat is de taak van de tweede kamer en nu wordt dezelfde kamer misbruikt voor uw eigen politieke gewin.
Het verschil met mijn thuissituatie is dat als er iemand voor de deur staat en vraagt mag ik binnen komen, dan kan ik dat weigeren dat is mijn goed recht. De maatschappij kan ook weigeren iemand toe te laten maar dan zitten daar een hele reeks procedures tussen die gevolgd moeten worden en uiteindelijk dient de rechter dan te beslissen of iemand weg moet of niet. De rechter en niet de minister of de tweede kamer daar zijn ze niet voor in het leven geroepen. We zakken steeds verder weg van een rechtstaat naar een regentenmaatschappij, kan allemaal. Je kunt ook voor een dictator kiezen, maar of het wenselijk is? Er is ook nog zoiets als beschaving en daar bedoel ik niet mee je mag dit niet en je mag dat niet en alles voor de vorm. Met beschaving bedoel ik dat we het menszijn verhogen: wij veroordelen mensen niet meer tot de dood hoewel dat in veel gevallen eenvoudiger zou zijn. Dus beschaving is niet eenvoudig het is een inspanning en onze politieke leiders en zeker die van CDA huizen dienen ons deze inspanning voor te houden, anders zakken we weg in het moeras, het moeras van de luiheid en gemakzucht. Beschaving is een geestelijke inspanning het vraagt van ons tolerantie en terughouding daar bestaat geen 'easy way out'.