Meestal loopt het zo: een kind wordt ziek de arts constateert longontsteking en dan wordt er anti-biotica voorgeschreven. Direct zonder het ziekte-proces een kans te geven. Meestal verdwijnt de ontsteking en de patient blijft ontgoocheld achter want de patient constateert dat er niets wezenlijks gebeurd is.
Meestal schiet het kind na enige tijd weer in een longontsteking ten teken dat ze het proces helemaal wil meemaken.
Weer wordt anti-biotica gegeven en weer schiet het kind niets op.
Vaak houd je dan een "kwakkelend" kind over.
Longontsteking (pneumonie) is een infectie van de longblaasjes (alveoli) en het omringende weefsel. Mits tijdig herkend kan een bacteriële longontsteking behandeld worden met antibiotica. Wanneer de ziekte niet tijdig herkend wordt, kunnen de longblaasjes zodanig verzwakken dat de longinhoud zeer verkleind wordt. Dit heeft in de meeste gevallen de dood tot gevolg. Veelal treedt longontsteking op als complicatie van andere ziekten of als de patiënt al een verlaagde weerstand heeft door andere oorzaken.
Vóór de ontdekking van penicilline was longontsteking een belangrijke doodsoorzaak.
Bron Wikipedia
Als we als ouders dergelijke informatie lezen dan schrik je je toch onwezenlijk en neem je in geval van longontsteking geen enkel risico meer.
Direct anti-biotica er tegen aan is de leuze. En dan wordt er gezegd het kind is genezen.
Het kind is helemaal niet genezen de ontsteking is gestopt meer niet.
Uit bovenstaand verhaal blijkt dat men geen zicht heeft op het ziekteproces, als de zieke goed door het proces komt is er juist meer longinhoud, dit wordt echter niet vermeld.
Dit soort paniek verhalen versterkt de angst men vergeet dat deze verhalen komen uit een tijd dat er zeer veel mensen aan een long-ontsteking stierven. Maar nu hebben we in noodgevallen altijd anti-biotica achter de hand.
Het probleem van vandaag de dag is dat de huis-arts geen "huis" arts meer is dwz de ouders moeten de zieke zelf begeleiden. De artsen kennen het verloop van het ziekte proces niet meer en de ouders al helemaal niet dus om alle risico's uit te sluiten wordt direct het zekere voor het onzekere genomen. Ik ken echter een verpleegster die tientallen longontstekingen verzorgd heeft en niemand heeft anti-biotica gehad en niemand is overleden.
En ik ken ook het gevoel als ouder van verlatenheid. Mijn dochtertje had de mazelen gekregen omdat haar oudere broers en zus dat op school hadden opgelopen, 6 weken staan ervoor en dat is ook zo. De oudste twee gingen er mooi doorheen en de derde ook en toen onze jongste. Het duurde en duurde en je denkt die gaat er diep in... op een gegeven moment wilde ze niet meer eten en drinken en het huilen werd een steeds hoger piepen en ik voelde haar al van mij wegzweven de hemel in... en dan voel je je knap alleen. De huisarts vroeg zich af of er wel sprake was van mazelen, hij had dat nog nooit gezien... erg bemoedigend.... toen oud en nieuw voor de deur stond zijn we naar een specialist gegaan en die contsteerde een dubbele ooronsteking dus het kind had gewoon erg veel pijn.
En antibiotica natuurlijk. Ons kind verzette zich hevig tegen dit spul maar ja als je eenmaal begint moet je het afmaken. Later besef je dat je er met een pijnstiller ook uitgekomen was.... door schade en schande wordt de mens wijzer.
Artsen, verpleegsters, ouders zijn begeleiders van het ziekte proces.
Tegenwoordig gaat het meer om bestrijden cq het uitsluiten van de risico's. Door deze benadering krijgt de mens met de middelen die hij zelf heeft geen kans.
Hetzelfde geldt voor oorlogsvoering. We zien bijvoorbeeld Irak onder Saddam Hoessein, wat een ellende, wat een onrecht... we moeten ingrijpen, dat kan zo niet, dat is mensonwaardig....
Tony Blair helpen we een handje door zijn vrouw ongunstig in de publiciteit te brengen ivm de aankoop van een flat voor haar zoon en ja hoor, ondanks rapportages uit de VN dat er geen massavernietigingswapens zijn aangetroffen, neemt Blair om zijn vrouw uit de wind te houden de beslissing(op verkeerde gronden dus) Irak aan te vallen. De meeste mensen geloven overigens nog dat het Amerika geweest is die deze oorlog begonnen is. Niets is minder waar, als Engeland niet mee gedaan had, hadden we deze toestand niet gehad. Want een toestand is het. Saddam is weg, vele doden zijn gevallen, veel materiele schade is aangericht en waar staan we nu? Zijn we er als wereld of als land Irak beter van geworden? Ik betwijfel het ten zeerste. Wat dan? hadden we dan niets moeten doen?
Er waren talloze andere wijzen om het proces, dat in Irak aan de gang was te begeleiden (economisch, diplomatiek en niet te vergeten cultureel, ik herinner me dat de aardsvijand van het communisme Richard Nixon er zelfs toe kwam naar China te gaan ivm tafeltennisswedstrijden. In dit licht is de poging om Saddam op andere gedachten te brengen door Emile Ratelband een zinniger poging geweest dan het land met tanks, vliegtuigen en ander wapentuig te dwingen tot verandering). En het ware beter gewezen als het Irakese volk zelf de veranderingen teweeg had gebracht die nodig waren in het het licht van alle onrecht (de ontsteking) dat er in het land aanwezig was. Dat was voor het zelfbewustzijn van het Irakese volk beter geweest.
De interne spanning is nu tijdelijk verdwenen maar zal ongetwijfeld weer opgebouwd worden want ontwikkelingsprocessen laten zich niet dwingen. Niet alles is met de ratio te benaderen. En net zoals het bovenbeschreven kind waarschijnlijk een tweede longontsteking zal krijgen, omdat het kind zelf beter wil worden zo zal er in Irak eenzelfde interne spanning opgebouwd worden om tot een noodzakelijke omvorming van die spanning te komen.
