Laura

Laura is een meisje met Astma. De verhalen zeggen dat mensen met astma moeten leren los te laten. Bij deze mensen roept het los laten angst op en daardoor schieten ze nog meer in een kramp, ze willen nog meer dan voorheen vasthouden. En ieder klein stofje kan een aanval oproepen.


Laura geeft zelf aan dat de verhalen kloppen.
Op reis gaan is loslaten.
Op reis gaan naar Nieuw Zeeland is zeker loslaten en dan nog wel voor een hele maand…
Onbewust heeft Laura de hele maand zich afgevraagd of ze haar oude vertrouwde omgeving ooit weer terug zou zien.
En als ze dan na een maand en een lange reis weer thuiskomt ontstaat er in haar zo'n grote opluchting en dankbaarheid dat ze vanuit dit herwonnen vertrouwen tegen zich zelf zegt zo en nu ga ik eens flink de boel innerlijk opruimen, oude belemmeringen moeten eruit ik heb meer lucht nodig en dan schiet ze in een longontsteking…
Nu is dat helemaal niet erg het is juist een kans voor Laura om oude rommel op te ruimen maar ja meestal schrikken de ouders en de artsen niet meer op de hoogte van dit soort processen en de waarde ervan gaan de ziekte bestrijden met als gevolg dat het kind wat ze zelf heeft ingezet om een beter mens te worden niet kan afmaken.
Als de ouders bij thuiskomst hun huis gaan opruimen dan is dat ook een periode van relatieve chaos(koorts of long ontsteking op een andere manier) geen mens zal dat bestrijden, oude muizenissen worden opgeruimd en als alles weer heerlijk opgeruimd en schoon is dan voelt de mens zich ook beter en worden nieuwe dingen ondernomen.
Precies hetzelfde proces als bij Laura.
Nu weet ik niet hoe het feitelijk gelopen is want het kan best zijn dat de ouders er geen arts bij gehaald hebben dat weet ik niet ik heb er ook geen oordeel over. Want wat niemand kan wegnemen is het geluksgevoel en herwonnen vertrouwen bij Laura bij thuiskomst, dat kan niemand haar afnemen en dat staat uit naar meer zou ik zeggen.

In levensbedreigende situaties is bestrijden natuurlijk een noodzaak want je wilt je kind niet zomaar kwijt, maar om nu maar bij de eerste de beste koorts of longontsteking etc het bestrijden vol in te zetten is overdreven en schadelijk. Zo ongeveer het schieten met een kanon op een mug. We moeten het proces een kans geven want daar kan een mens pas echt beter van worden. Van bestrijden word je niet beter, al wordt dat wel steeds beweerd en gezegd. Je wordt niet beter, de koorts is weg meer niet, je bent er als mens geen stap verder mee gekomen.

Nu weten we nauwelijks meer hoe we koorts of een longontsteking moeten begeleiden. Bij koorts kan men echt veel doen bv voetenbaden of de benen afsponsen, kruiken in bed en je eigen aanwezigheid als verzorger. De patiënt moet het gevoel houden, dat er iemand in de buurt is die aandacht voor de zieke persoon in kwestie heeft, dat er iemand is die in geval van nood kan ingrijpen. Is dit niet zo dan houdt de zieke persoon innerlijk het proces tegen, want hij of zij vertrouwt zijn omgeving niet meer. Is er vertrouwen, dan kan de zieke persoon dieper in het proces stappen en er nog beter uit komen. Het is puur een kwestie van vertrouwen. Dit inzicht is bijna totaal verdwenen met alle gevolgen van dien.

Onze kennis over ziekten is ook bijna verdwenen. Hoe verloopt een longontsteking? Hoe kun je het proces goed begeleiden? Wanneer wordt het echt gevaarlijk?
Maar we willen dit alles natuurlijk het liefste niet weten want dan moeten we er, als het puntje bij paaltje komt, ook verantwoordelijkheid  voor nemen en dat is iets dat ook bijna verdwenen is.

En zo is de cirkel weer rond. Ziektes zouden eigenlijk niet moeten bestaan, we moeten ze zelfs uitroeien. Men vraagt zich niet af, als we een ziekte uitroeien, wat komt er dan voor terug? Misschien nog wel iets veel ergers. Erg dom allemaal. De pillen worden rondgestrooid en we nemen ons geen tijd meer om ziek te zijn, dat kan niet en is zelfs onbehoorlijk geworden anno 2009.

Jan van Zuchtelen


Gezondheid


Home
Meestal loopt het zo: een kind wordt ziek de arts constateert longontsteking en dan wordt er anti-biotica voorgeschreven. Direct zonder het ziekte-proces een kans te geven. Meestal verdwijnt de ontsteking en de patient blijft ontgoocheld achter want de patient constateert dat er niets wezenlijks gebeurd is.
Meestal schiet het kind na enige tijd weer in een longontsteking ten teken dat ze het proces helemaal wil meemaken.
Weer wordt anti-biotica gegeven en weer schiet het kind niets op.
Vaak houd je dan een "kwakkelend" kind over.
Longontsteking (pneumonie) is een infectie van de longblaasjes (alveoli) en het omringende weefsel. Mits tijdig herkend kan een bacteriële longontsteking behandeld worden met antibiotica. Wanneer de ziekte niet tijdig herkend wordt, kunnen de longblaasjes zodanig verzwakken dat de longinhoud zeer verkleind wordt. Dit heeft in de meeste gevallen de dood tot gevolg. Veelal treedt longontsteking op als complicatie van andere ziekten of als de patiënt al een verlaagde weerstand heeft door andere oorzaken.
Vóór de ontdekking van penicilline was longontsteking een belangrijke doodsoorzaak.

Bron Wikipedia

Als we als ouders dergelijke informatie lezen dan schrik je je toch onwezenlijk en neem je in geval van longontsteking geen enkel risico meer.
Direct anti-biotica er tegen aan is de leuze. En dan wordt er gezegd het kind is genezen.
Het kind is helemaal niet genezen de ontsteking is gestopt meer niet.
Uit bovenstaand verhaal blijkt dat men geen zicht heeft op het ziekteproces, als de zieke goed door het proces komt is er juist meer longinhoud, dit wordt echter niet vermeld.
Dit soort paniek verhalen versterkt de angst men vergeet dat deze verhalen komen uit een tijd dat er zeer veel mensen aan een long-ontsteking stierven. Maar nu hebben we in noodgevallen altijd anti-biotica achter de hand.
Het probleem van vandaag de dag is dat de huis-arts geen "huis" arts meer is dwz de ouders moeten de zieke zelf begeleiden. De artsen kennen het verloop van het ziekte proces niet meer en de ouders al helemaal niet dus om alle risico's uit te sluiten wordt direct het zekere voor het onzekere genomen. Ik ken echter een verpleegster die tientallen longontstekingen verzorgd heeft en niemand heeft anti-biotica gehad en niemand is overleden.
En ik ken ook het gevoel als ouder van verlatenheid. Mijn dochtertje had de mazelen gekregen omdat haar oudere broers en zus dat op school hadden opgelopen, 6 weken staan ervoor en dat is ook zo. De oudste twee gingen er mooi doorheen en de derde ook en toen onze jongste. Het duurde en duurde en je denkt die gaat er diep in... op een gegeven moment wilde ze niet meer eten en drinken en het huilen werd een steeds hoger piepen en ik voelde haar al van mij wegzweven de hemel in... en dan voel je je knap alleen. De huisarts vroeg zich af of er wel sprake was van mazelen, hij had dat nog nooit gezien... erg bemoedigend.... toen oud en nieuw voor de deur stond zijn we naar een specialist gegaan en die contsteerde een dubbele ooronsteking dus het kind had gewoon erg veel pijn.
En antibiotica natuurlijk. Ons kind verzette zich hevig tegen dit spul maar ja als je eenmaal begint moet je het afmaken. Later besef je dat je er met een pijnstiller ook uitgekomen was.... door schade en schande wordt de mens wijzer.
Artsen, verpleegsters, ouders zijn begeleiders van het ziekte proces.
Tegenwoordig gaat het meer om bestrijden cq het uitsluiten van de risico's. Door deze benadering krijgt de mens met de middelen die hij zelf heeft geen kans.

Hetzelfde geldt voor oorlogsvoering. We zien bijvoorbeeld Irak onder Saddam Hoessein, wat een ellende, wat een onrecht... we moeten ingrijpen, dat kan zo niet, dat is mensonwaardig....
Tony Blair helpen we een handje door zijn vrouw ongunstig in de publiciteit te brengen ivm de aankoop van een flat voor haar zoon en ja hoor, ondanks rapportages uit de VN dat er geen massavernietigingswapens zijn aangetroffen, neemt Blair om zijn vrouw uit de wind te houden de beslissing(op verkeerde gronden dus) Irak aan te vallen. De meeste mensen geloven overigens nog dat het Amerika  geweest is die deze oorlog begonnen is. Niets is minder waar, als Engeland niet mee gedaan had, hadden we deze toestand niet gehad. Want een toestand is het. Saddam is weg, vele doden zijn gevallen, veel materiele schade is aangericht en waar staan we nu? Zijn we er als wereld of als land Irak beter van geworden? Ik betwijfel het ten zeerste. Wat dan? hadden we dan niets moeten doen?
Er waren talloze andere wijzen om het proces, dat in Irak aan de gang was te begeleiden (economisch, diplomatiek en niet te vergeten cultureel, ik herinner me dat de aardsvijand van het communisme Richard Nixon er zelfs toe kwam naar China te gaan ivm tafeltennisswedstrijden. In dit licht is de poging om Saddam op andere gedachten te brengen door Emile Ratelband een zinniger poging geweest dan het land met tanks, vliegtuigen en ander wapentuig te dwingen tot verandering). En het ware beter gewezen als het Irakese volk zelf de veranderingen teweeg had gebracht die nodig waren in het het licht van alle onrecht (de ontsteking) dat er in het land aanwezig was. Dat was voor het zelfbewustzijn van het Irakese volk beter geweest.


De interne spanning is nu tijdelijk verdwenen maar zal ongetwijfeld weer opgebouwd worden want ontwikkelingsprocessen laten zich niet dwingen. Niet alles is met de ratio te benaderen. En net zoals het bovenbeschreven kind waarschijnlijk een tweede longontsteking zal krijgen, omdat het kind zelf beter wil worden zo zal er in Irak eenzelfde interne spanning opgebouwd worden om tot een noodzakelijke omvorming van die spanning te komen.