Hard en kil voor jonggehandicapten

De kop 'Jonge gehandicapte uit bijstand gehaald' in een krant van gisteren zal menigeen de wenkbrauwen hebben doen fronsen. In glasheldere bewoordingen wordt duidelijk gemaakt dat jonggehandicapten door gemeenten overgeheveld worden van de WWB naar de Wajong, een rijksregeling. Dit doen de gemeenten om redenen van het zuiver houden van het uitkeren van bijstand.

Voor jonggehandicapten is dit een goede zaak. Immers de gang naar een gemeentelijke loket voor (aanvullende) bijstand om in levensonderhoud te kunnen voorzien is vernederend. Voor jonggehandicapten en hun vertrouwelingen zijn die ervaringen niet anders. Vaak nog versterkt door zichtbare gebreken. Maar zichtbaar of niet, voor iedereen, dus ook voor jonggehandicapten, geldt  'Wat je kunt moet beschikbaar zijn voor op de arbeidsmarkt!'. Gemeenten zorgen er gelijktijdig voor jonggehandicapten aan te melden bij het UWV. Op grond van wet en regelgeving kan deze publieke organisatie niet anders dan haar verzekeringsartsen aan het keuren zetten. Tienduizenden jonggehandicapten worden aangemeld. Immers zij vormen bijna een kwart van alle bijstandsuitkeringen in Nederland.

Omdat verzekeringsartsen, los van de vraag of zij niet in strijd met de afgelegde eed van Hippocrates handelen,  in de wurggreep zitten van de vraag of  jonggehandicapten op de arbeidsmarkt nog iets kunnen, volgen talloze beschikkingen met mededelingen dat betrokkenen nog wel degelijk mogelijkheden hebben.

De arbeidsdeskundige is vervolgens verplicht om 'het kunnen'  te vertalen in veronderstelde kansen van de jonggehandicapten en hup er zijn weer even zovele arbeidsgeschikten, uitgedrukt in minimale percentages. Een deel Wajong - uitkering is het resultaat.
Veel en veel minder nog dan de minimale bijstand.

Bevrijd van het vervloekte gemeente - loket WWB moeten jonggehandicapten nu aankloppen bij het gemeentelijke loket van WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Immers zij hebben voor hun bestaan aanvulling nodig op het verstrekte inkomen op grond van hun arbeidsgeschiktheid. Van een aardige heer of mevrouw krijgen zij daar te horen dat in hun gemeente het eerste beleidsdoel van de WMO is het stimuleren van de eigen verantwoordelijkheid van de burger om voor zichzelf en zijn familie te zorgen. Pas na veel emoties en aandringen vertelt de gemeentelijke functionaris iets over toegang tot individuele voorzieningen welke weer ten laste gaan van de gemeentelijke bijstandsgelden, de WWB.

Zo gaat dat in mijn gemeente. Wel geldverslindende projecten ter meerdere eer en glorie van eigen gemeentebelang maar hard en kil voor haar bewoners in het bijzonder jonggehandicapten.

Herman Bergensteen
30 augustus 2007