Homeopathie

De Lancet (augustus 2005) schrijft dat homeopathische middelen niet werken.
De minister van Volksgezondheid vindt homeopathische middelen ook maar onzin, omdat hij 1 keer een middeltje tegen verkoudheid heeft gebruikt, dat volgens hem niet werkte. In datzelfde interview zegt deze minister zonder blikken of blozen dat het aantal patiënten met medicijnvergiftiging wel erg hoog is (ik meen meer dan 30.000) maar er wordt wat aan gedaan (contrast).

Nu het volgende voorbeeld:

Iemand ontvangt per post een brief.
Zij opent de brief en begint te lezen.
Na enige tijd begint de ontvanger van de brief te huilen.

Hoe kan dit?
Volgens de minister en de Lancet is dit onmogelijk.
Je zou op zijn minst de brief moeten opeten om een reactie te krijgen.

Voorbeeld 2 dezelfde brief
De postbode bezorgt per ongeluk dezelfde brief op een verkeerd adres.
De bewoner opent de brief zonder naar het adres te kijken en begint de brief te lezen.
Na enige tijd begint de lezer te lachen.

Hoe kan dit?


Waar gaat het hier nu eigenlijk om?

De Lancet en de minister gaan uit van een bepaalde opvatting over wetenschappelijkheid.
Impliciet gaan zij ervan uit, dat zij weten wat dat is: wetenschappelijk.
Nu is het vreemde, dat de hele gezondheidzorg ontstaan is uit inspanningen van kruidenvrouwtjes, heksen, kwakzalvers, geestelijken, nonnen etc  toevalligheden zoals de ontdekking van de anti-biotica. Zelfs de DNA structuur is spelenderwijze met behulp van een mecano-doos door Watson en Crick (lees "de dubbele helix", waarschijnlijk nog bij de Slegte te verkrijgen) ontdekt toch hebben al deze zaken enorme consequenties gehad.
Dus wat vroeger heel normaal was; dat mensen vanuit hun interesse c.q. verbondenheid met de natuur en de medemens tot medicijnen kwamen is nu verboden. Vreemd toch, sluiten we hiermee niet allerlei nieuwe ontdekkingen en ontwikkelingen uit?
Het heeft natuurlijk alles met machtsposities te maken en niets met de ontwikkeling van de gezondheidszorg.
Zelfs het genezende karakter van de zgn goedgekeurde medicijnen valt vaak niet te bewijzen. Meestal is het aantonen van zeg maar niet giftigheid al voldoende. De meeste medicijnen zijn echter zwaar giftig (zie de bijwerkingen) en het is vooral te danken aan de eigen levenskracht van de mens, dat hij beter wordt ondanks de medicijnen. Als we het proces goed vervolgen is het volgende aan de hand: door inname van het medicijn krijgt het lichaam het signaal als je zo doorgaat ga je het niet redden. En het lichaam komt in opstand en gaat alles mobiliseren om te overleven en wat zegt de wetenschapper dan: de genezing komt door het medicijn. Dit is natuurlijk klinkklare onzin.
Slechts in heel simpele oorzaak-gevolg situaties gaat het gegeven op bv het lichaam heeft te weinig suiker in het bloed daarom moet je wat extra suiker eten om de balans weer recht te trekken en je kunt ongestoord verder leven. Maar dit geldt natuurlijk niet voor alle situaties.
Nu zijn er gelukkig oprechte mensen die hun denken en intuïtie inzetten om tot andere medicijnen en aanpakken te komen. Een daarvan was de grondlegger van de Homeopathie de Duitse arts Samuel Hahnemann (1755-1843).

Hahnemann had ontdekt dat hij, als hij kinabast (de gemalen schors van de kinaboom, die kinine bevat) slikte, bij zichzelf de symptomen 'koorts' (althans wat daar toen onder verstaan werd) opriep die bekend waren van de ziekte die men ermee bestreed, meerdaagse koortsen oftewel malaria. Hij poneerde dat bepaalde stoffen die eigenlijk vergiftig zijn en die tot bepaalde klachten aanleiding geven, in sterk verdunde vorm geneeskrachtige werking hebben tegen kwalen die tot diezelfde klachten leiden. Similia similibus curantur, het gelijkende zal door het gelijkende genezen worden, was zijn stelling.


Hahnemann kwam tot het verdunnen van het geneesmiddel omdat hij bang was voor de giftige werking van het geneesmiddel en kwam zo tot een nieuwe behandel methode zonder eigenlijk zelf te weten waarom de verdunning werkte. De aanpak van Hahnemann gaat uit van een fysiek mensbeeld en middels de verdunde medicijnen probeerde hij het immuunsysteem te ondersteunen en te activeren.
Een andere pionier was Rudolf Steiner (1861-1925). Steiner ging in zijn benadering vele stappen verder dan Hahnemann, die ziekte toch vooral zag als iets, dat eruit (uit het immuunsysteem) gewerkt diende te worden. Steiner gaf ziekte een plaats binnen het ontwikkelingsproces van de mens als eenheid van lichaam ziel en geest en in die zin kan ziekte een groei mogelijkheid zijn voor de mens en als zodanig dient de zieke mens begeleid te worden in zijn ziekte. Steiner heeft de grondslag gelegd voor een uitbreiding van de bestaande geneeskunst die puur op de lichamelijke kant van de mens gericht was(en meestal nog is, want zelfs psychische aandoeningen worden met medicijnen bestreden!). Als we vanuit de ideeën van Steiner naar het verdunnen van medicijnen kijken dan komt er een ander verklaringsniveau open te liggen. De verdunde medicijnen werken, omdat de mens naast een fysiek wezen ook een geestelijk wezen is en de geest is nieuwschierig dus als er maar ook de minste aanwijzing over iets komt dan is de geest er als de kippen bij om te achterhalen waar het over gaat. Het geestelijke in de mens werkt als het ware omgekeerd aan het lichamelijke. Hebben we binnen het lichamelijk juist meer nodig binnen het geestelijke dus omgekeerd juist minder. Het is als bij de Japanse kunst van het verleiden: de heel subtiele, haast niet zichtbare knipoog werkt vele male sterker dan een overdreven er dik bovenopliggende knipoog. En zo kunnen we het verdunde medicijn zien als een briefje aan de patiënt. Een briefje met aanwijzingen wat er met hem aan de hand is en wat hij eraan zou kunnen doen. Het gaat dus niet om de letters van de brief(materieel) maar om de inhoud van de brief(geestelijk). Het genees-middel geneest de mens dus niet, dat doet de mens zelf.

En zo zien we, dat een toevallig ontdekt iets of een door angst ingegeven iets toch kan leiden tot een goed instrument als het vanuit een andere visie bekeken wordt. Steiner heeft niet gezegd: de huidige geneeskunst deugt niet, neen, hij heeft wegen en middelen aangegeven om de bestaande geneeskunst uit te breiden en als we wereldwijd kijken wat er sinds het begin van de vorige eeuw ontwikkeld is, is dat indrukwekkend, maar daar hoor je een minister niet over. Natuurlijk tasten zulke mensen de bestaande machtsstructuren aan en dat is maar goed ook anders komt het nooit tot veranderingen.
Maar het is een hardnekkig iets. Toevallig zag ik een film over de Australische verpleegster Elisabeth Kenny (1880-1952).
De australische ziekenverpleegster Elisabeth Kenny gebruikte warme pakkingen en massagebehandelingen bij poliopatienten….
Elisabeth Kenny demonstrerer aktiv behandling av poliopasienter
Zij werd voor de oorlog geconfronteerd met steeds meer kinderen met poliomyelitis (kinderverlamming) en de film toonde de strijd, die zij heeft moeten voeren tegen de bestaande geneeskundige opvattingen van die tijd, die de kinderen benaderde door de verlamde ledenmaten te spalken(!). Kenny echter kwam uit eigen onderzoek en ervaring tot het behandelen van deze patientjes door middel van inwrijving en massage. Toen wij in Nederland in 1950 een polio epidemie over ons heen kregen waren de Nederlandse artsen niet op de hoogte van haar succesvolle benadering. Een zuster, die de loef afsteekt van de gevestigde artsen en instituties. De aanpak werd wel in Amerika gewaardeerd waar een heel instituut ter ere van haar werd opgericht en waar zij jarenlang directrice van is geweest en waar zij talloze kinderen geholpen heeft.
Waar zijn de artsen hedentendage mee bezig? Met hun vak of met het ontlopen van aanklachten? Net als ieder ander vak is ook het dokter-zijn een vak. En als je een vak serieus neemt dan ga je ermee aan de gang. Maar waar gehakt wordt vallen spaanders. Natuurlijk, zonder spaanders leer je ook niets. Maar we zijn inmiddels zover afgedwaald dat je misschien beter door een robot geholpen kunt worden dan door een mens. En dat is toch wel heel erg triest te noemen.
Het voorbeeld van verpleegster Kenny is beeldend. De gevestigde orde zegt spalken en degene die vanuit haar betrokkenheid en zorg handelt zegt inwrijven en masseren en oefenen. Zo gaat het ook met vele medicijnen zeker de zgn psychopharmaca. Er is weinig verschil in het slikken van medicijnen om geestelijk/psychisch in balans te blijven of iemand opsluiten in beide gevallen word je gespalkt. Terwijl er andere manieren zijn maar die mogen niet ingezet worden want dan worden de posities van bv psychiaters aangetast. De psychiatrie is zo wie zo een oneigenlijke ontwikkeling. De geneeskunst heeft ten doel het instand houden en het bevorderen van de levenskwaliteit van de mens. Meer niet. De geneeskunst hoeft zich absoluut geen zorgen te maken over de psychische en geestelijke kanten van de mens. Toch worden ze ermee geconfronteerd en wat doen ze dan? Dan gaan ze over de grens van hun eigen vakgebied en zeggen, dat ze er wel wat aan kunnen doen. Dat is natuurlijk oplichting. Iemand met een depressie een medicijn geven en dan ben je ervan af. Een grote leugen. In de landbouw wordt het vergif dat gebruikt wordt om onkruid te bestrijden tegenwoordig gewasbeschermers genoemd, dan klinkt het niet zo erg. Je kunt je ook te pletter drinken en dan tijdens het ontnuchteren je steeds beter gaan voelen een mooie therapie. Maw de artsen zijn een beetje te egoïstisch ze willen alle problemen kunnen beheersen met als gevolg, dat de mensen die wel degelijk iets van psychische en geestelijke processen het nodige afweten niet aan de bak komen. Het wordt hoog tijd de hele psychiatrie als een oneigenlijke wildgroei af te schaffen. Nog meer wildgroei. De minister van justitie maakt weer zoveel miljoen vrij voor uitbreiding van het plaatsen van niet behandelbare TBS-ers. Het geld gaat overigens zonder slag of stoot, van de begroting van volksgezondheid naar de begroting van justitie. Geweldig, wie wordt hier nu beter van? Het hele Tbs beleid heeft mi niets met het handhaven van de rechtsorde te maken. Het heeft meer te maken met het beheersen van angst. Het idee heeft in Nederland post gevat, dat als iemand iemand anders vermoordt, dat direct iedereen gevaar loopt. Dat is natuurlijk onzin. Er zijn wel mensen, die zeg maar willekeurig aan het moorden slaan maar, dat zijn er in percentages uitgedrukt gelukkig heel weinig. De vraag wordt: wat doen wij met deze mensen? Mi binnen het huidige rechtsysteem moeten deze mensen berecht worden. En na hun tijd gezeten te hebben komen ze vrij. Nu is er in dit rechtssysteem iets anders ingeslopen we gaan mensen, die toch wel heel gevaarlijk lijken, behandelen dan hoeven ze niet zolang te zitten? Hoe zit het nu eigenlijk? Volgens mij is de zaak zo krom als het maar zijn kan. Of moet de veroordeelde kiezen je wordt levenslang opgesloten of als je je laat behandelen dan kom je misschien eerder vrij?
Rechters dienen iemand op grond van de tot dan toe bekende feiten te berechten en verder niets zou ik zeggen. Wel zou het prettig zijn voor de mensen zelf en de maatschappij, dat mensen die met justitie in aanraking zijn geweest een levenslange begeleiding krijgen. Om dit te realiseren moeten er wel politieke daden gesteld worden. Daarnaast moeten we veel meer doen aan openbaarheid. Nu doen we nog zielig: iemand heeft zijn straf uitgezeten en moet een nieuwe kans krijgen. Ja, mooie gedachten, maar de praktijk laat zien dat je nooit van zijn levensdagen meer een kans krijgt. Dus dat hele heimelijke gedoe om mensen, die wat op hun kerfstok hebben anoniem te laten is lariekoek. Wel is het van belang de maatschappij op te voeden met een toenemende nonimiteit.  We moeten nu eindelijk eens gaan beseffen dat het ontbreken van bewustzijn een van de grootste oorzaken is voor misdaad. Dit geldt zowel voor de dader als de omstanders. Iemand die iets misdaan heeft kan het nooit meer goed maken en daarom moet hij het gebeurde ook niet proberen te ontkennen alsof het nooit gebeurd zou zijn. Een manier om de ontkenning te voorkomen is het levende bewustzijn van de omstanders. Wij weten wie je bent en wat je gedaan hebt. Dit kan naar twee kanten toe bevrijdend werken. Maar als we dit allemaal niet willen, als we als leden van de samenleving niet meer individuele verantwoording willen dragen, dan wordt de politiek gedwongen meer en meer cellen te bouwen en worden de artsen gedwongen meer en meer pillen voor te schrijven, net zolang totdat iedereen uiterlijk of innerlijk opgesloten zit. Het een hangt direct met het andere samen.

Angst is een slechte raadgever. In principe moeten we iedereen opsluiten want iedereen is een potentiële terrorist. Dit raakt natuurlijk kant noch wal, maar het is wel een maatschappelijke tendens waar we mee te maken hebben. Het hele Tbs beleid is onrechtmatig. Onder het mom van deskundigheid plaats je mensen buiten het rechtssysteem en lever je ze over aan geestelijke terreur. De situatie is vergelijkbaar met de gevangenen van Quantanomo Bay. De Amerikaanse president zegt: we zullen deze terroristen voor het gerecht slepen We will bring them to justice, echter de harde bewijzen ontbreken en daarom stoppen we ze maar even op een onbewoond eiland waar het Amerikaanse recht niet van toepassing is. Dit is natuurlijk een schending van de internationale rechtsorde. Het enige land, dat mensen vrij krijgt is Engeland tussen twee haakjes. Het is niet verwonderlijk, dat als je als Tbs-er ontsnapt, je dan je gram gaat halen. Niemand kiest voor willekeur. Als je meent behandeling nodig te hebben dan kun je daar zelf werk van maken. Anders werkt het ook niet. Als iemand niet wil heeft het geen zin. En kan een persoon er iets aan doen dat hij geboren is met een seksuele voorkeur voor kleine kinderen? Als maatschappij vinden wij het echter onacceptabel deze persoon zijn gang te laten gaan en je moet er als ouder ook niet aan denken dat je kind in de handen van een dergelijk persoon valt. Maar hoe benaderen we deze situatie? Het is toch ook zot als je met een uiterlijke handicap geboren wordt dat we dan maar zeggen dit kan niet weg ermee? De menselijke waardigheid staat hier op het spel. Murat een kind, die zijn leraar vermoordt. De leraar wordt heilig verklaart en het kind wordt als misdadiger behandeld is het niet in en in triest? Voor beiden en voor ons.....


De werking van de Geest

Het volgende voorbeeld:

U bent in een ruimte en er worden tegelijkertijd 10 platen uit de jaren zestig afgespeeld in een eindeloze herhaling. Een kakofonie van geluiden.
De vraag is noem de 10 platen bv titel en artiesten.
Nu zult U al gauw 3 nummers weten te benoemen.
Maar de andere 7?
Telkens krijg je het gevoel, ja ik weet het bijna maar dan komt er weer gerommel doorheen en U moet opnieuw beginnen.
Tenslotte steekt u Uw handen omhoog ten teken: ik kom er niet uit.
Dan krijgt u een briefje met het woord 'baby' erop.
En ja hoor U herkent direct het nummer van de Mama's en de Papa's Monday, Monday.

U krijgt een woord dat direct niets met de oplossing te maken heeft maar door associatie komt U op Mama en dan volgt Papa vanzelf en met die middelen in de hand herkent U als door een wonder het nummer van de mama's en de papa's binnen de chaos van de andere nummers.
U kunt natuurlijk geen nummers benoemen die u niet kent. Ook kan het voorkomen dat U een melodie herkent maar de artiest of de titel niet weet.

In het fysieke vlak kan dit nooit of  te nimmer. In het fysieke vlak dient het een direct met het andere te maken te hebben een stof kan nooit uit eigen beweging een natuurlijke kloof overwinnen. Bv olie en water stoten elkaar af, maar als we olie oplossen in melk dan heb je van die afstoting geen last meer.

Zo ook met ziektes. Soms ben je 'even de weg' kwijt, je weet niet wat er aan de hand is en je kunt dus ook geen adequate maatregelen nemen. Dan is een subtiele aanwijzing vaak al voldoende naast een juiste fysieke medicatie en therapie, die ook zeer ondersteunend en zelfs levensreddend kan zijn.

En zo begrijpen we de tekst uit de bijbel als Jezus tot de lamme zegt: neemt uw bed op en wandel.

De betreffende persoon is in fysieke zin helemaal niet verlamd, maar als mens werd hij steeds tegengehouden door zijn achtergrond (bed-ding) om de dingen te doen, die hij eigenlijk zou moeten doen. En daardoor voelde deze mens zich verlamd en als Jezus zegt: neemt uw bed op en wandel, wat alleen maar woorden zijn in de fysieke zin, dan wordt deze persoon zich ineens bewust, dat hij zich niet langer door zijn achtergronden (verleden, zoutpilaar) moet laten belemmeren, dat hij niet voortdurend moet terugkijken (denken) maar dat hij met alles wat hij heeft inclusief zijn achtergronden naar voren (de toekomst, zijn toekomst) moet bewegen, zijn eigen wil moet inschakelen en dan is hij plotseling als door een wonder genezen, zonder pillen zonder medicijnen, alleen door het levende woord (levend, omdat Jezus goed gezien had wat er aan de hand was met deze persoon. Hij had de juiste diagnose gesteld).

Diagnose uit het Grieks "erdoorheen weten" niet aan de buitenkant van een verschijnsel blijven staan er doorheen zien, inzien. Dat is ook het moeilijke aan ziektes waar komen ze vandaan en wat zegt dit ziektebeeld mij. Er zijn maar weinig rechtlijnige verbanden tussen oorzaken en verschijnselen. Daar waar ze wel zijn dienen ze ook opgemerkt te worden.
Het is een kunst om de boodschap te verstaan ware dit niet zo dan kan toch beter een computer de diagnose overnemen.

Iemand met een dwarslaesie moeten we niet naar Lourdes sturen met de hoop, dat hij lopend terug komt. Zelfs een God kan niet buiten zijn eigen orde, zijn eigen principes treden. Hier is het beter mensen aan het werk te zetten, die uitzoeken hoe we kapotte zenuwbanen kunnen herstellen. We kunnen hem wel naar Lourdes sturen in de hoop, dat hij een ander mens (innerlijk) zal worden bv door het aanvaarden van de ziekte of door de ontmoeting met anderen.


Home
De begeleiding is dan onderdeel van de straf zoals de minister van justitie (anno september 2008) meent naar buiten te moeten brengen. Begeleiding zou een onderdeel van onze samenleving moeten zijn.